Në dëshminë e tij në Dhomat e Specializuara në Hagë, John Duncan, një diplomatë britanik, trajtoi propagandën serbe që përshkruante Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) si një ushtri të rregullt dhe të disiplinuar. Duncan sugjeroi se kjo ishte një përpjekje për të justifikuar disfatat serbe. Ai e përshkroi UÇK-në si një forcë guerile, duke vënë në dukje se struktura e saj organizative ishte kaotike dhe në zhvillim e sipër. Ai theksoi se UÇK-ja u përpoq të tregojë se nuk ishin thjesht guerilë, duke shfaqur një Gardë Nderi me uniforma dhe armë, megjithatë ai vuri në dukje se ky ishte më shumë një akt simbolik sesa një realitet.
Duncan përmendi se nuk kishte parë prova që Hashim Thaçi, ish-lideri politik i Kosovës, kishte pozita ushtarake të larta brenda UÇK-së. Ai sqaroi se komandanti i përgjithshëm duhet të ketë autoritetin për të dhënë urdhra dhe për të kontrolluar ushtarët, diçka që Thaçi nuk kishte. Pjesëmarrësit në takimet ushtarake e shikonin atë më shumë si një politikan dhe jo si një komandant. Duncan shprehu se kishte një tension politik kur Thaçi ishte anëtar i bisedimeve mes politikanëve dhe oficerëve ushtarakë.
Duke diskutuar për Marrëveshjen e demilitarizimit, Duncan vuri në dukje se referimi i Thaçit si “kryekomandant” ishte një titull i ekzagjeruar dhe jo në përputhje me realitetin e situatës. Ai theksoi se kjo është një praktikë e zakonshme në lëvizjet revolucionare, ku titujt i atribuohen individëve që nuk përputhen me rolet e tyre reale. Sipas tij, marrëveshja u nënshkrua nga Thaçi për shkak të kërkesave të UÇK-së, por ai e pranon që kjo ishte një qasje e duhur për të siguruar theksimin e palës kosovare.
Në përfundim, Duncan përshkroi se marrëveshjet e arritura ishin të rëndësishme për sigurinë e procesit të pavarësisë së Kosovës, duke vënë në dukje dëshirat e palëve për ta ruajtur fjalën e dhënë dhe për angazhimin në realizimin e saj.
