Në një dëshmi të fundit në Hagë, John Duncan, dëshmitari i tretë i mbrojtjes në rastin ndaj Hashim Thaçit dhe ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), ofroi një perceptim të ndryshëm mbi motivet dhe strukturën e forcave që luftuan për çlirimin e Kosovës. Ai tha se UÇK ishte “ushtria e atyre që nuk kishin asgjë”, duke theksuar se shumë nga pjesëtarët e saj vinin nga shtresa të ndryshme të shoqërisë, përfshirë civilë, doktorë dhe avokatë që kishin lënë punët e tyre për të marrë armët.
Duncan theksoi rëndësinë e kuptimit të arsyeve që i kishin ndierë ata për të luftuar, duke përmendur se aspiratat e luftëtarëve të UÇK-së ishin të ndryshme. Ai shprehu dyshime në lidhje me aftësinë e udhëheqësve të UÇK-së, sidomos të Hashim Thaçit, për të bindur ushtarët e saj të pranoni një marrëveshje të demilitarizimit, duke thënë se nuk ishin të sigurta që kjo do të ndodhte.
Përveç kësaj, Duncan kritikoi pozitat e Thaçit si udhëheqës politik, duke thënë se ai nuk kishte legjitimitet në një shoqëri demokratike. Sipas tij, ishte e paqartë se si Thaçi mund të njihej si kryeministër i Kosovës kur ai, sipas fjalëve të Duncanit, nuk kishte kaluar nëpër një proces zgjedhor legjitim. Ai theksoi se kishte forca politike, si Lidhja Demokratike e Kosovës dhe figura si Ibrahim Rugova, të cilat ishin më të njohura dhe legjitime në atë kohë.
Dëshmia e Duncanit paraqet një perspektivë të rëndësishme mbi kompleksitetin e motivimeve dhe dinamikëve që karakterizuan luftën në Kosovë, duke ofruar një vështrim në sfidat me të cilat përballeshin udhëheqësit politikë të asaj kohe si dhe pasojat e dekretimit të pozita pa bazë të fortë demokratike. Kjo dëshmi vjen në një kontekst të vazhdueshëm të shqyrtimeve dhe diskutimeve për të kaluarën e Kosovës dhe rolin e liderëve të saj gjatë luftës.
