Enzo Maresca është larguar nga Chelsea më pak se gjashtë muaj pasi e udhëhoqi klubin drejt suksesit në Botërorin për Klube. Por fundi i aventurës së tij erdhi pas një rënieje të fortë në kampionat: Chelsea fitoi vetëm një nga shtatë ndeshjet e fundit në Premier League dhe ndodhet i pesti, larg kreut me diferencë të madhe.
Kriza e rezultateve dhe “çarjet” me drejtuesit
Përveç rezultateve, brenda klubit nisën të shfaqeshin probleme në marrëdhënie mes Maresca-s dhe hierarkisë. Një moment që tronditi ambientin ishte deklarata e tij pas fitores 2-0 ndaj Evertonit, kur tha se “shumë njerëz” ia kishin bërë ato “48 orët më të këqija” që nga ardhja në klub. Edhe pse ekipi kishte luajtur mirë, kjo u interpretua si goditje indirekte ndaj drejtuesve.
Nga ana e klubit, më pas u përhap ideja se Maresca po injoronte këshillat mjekësore: disa vendime, sipas drejtuesve, ose rrezikonin rikthimin e dëmtimeve, ose i mbanin lojtarët jashtë stërvitjes nga “mbingarkesa”. Në kampin e trajnerit, ndjesia ishte tjetër: ai mendonte se po i sugjerohej kë të aktivizonte, bazuar te “vlera” e lojtarëve, si dhe po i diktoheshin zëvendësime gjatë ndeshjeve.
Maresca ndihej i pambrojtur dhe i kufizuar
Maresca, sipas njerëzve pranë tij, u bë gjithnjë e më i pakënaqur sepse ndihej i pambrojtur publikisht nga klubi dhe i trajtuar si “trajner projekti”, jo si trajner i madh me autoritet. Ai kërkonte më shumë hapësirë për të ndërtuar profilin e tij dhe, në prapaskenë, besohet se po e mendonte seriozisht largimin.
Në të njëjtën kohë, marrëdhënia me tifozët u ftoh. Në javët e fundit pati fishkëllima për disa vendime, si zëvendësimi i Cole Palmer. Maresca këmbëngulte se lojtari mund të luante 90 minuta, por raportohet se vendimi u ndikua nga këshillat e stafit mjekësor—një tjetër pikë që thelloi tensionet.
“Projekti” mbi trajnerin
Në Chelsea, struktura është e tillë që drejtuesit duan ta mbajnë “projektin” mbi çdo individ: trajneri pritet të përshtatet, jo të ketë kontroll të madh mbi vendime si merkatoja apo menaxhimi i grupit. Maresca, nga ana e tij, kërkonte një mbështetje dhe ndikim më të ngjashëm me atë që kanë trajnerë si Arteta te Arsenali apo Klopp te Liverpooli.
Në fund, kombinimi i rezultateve të dobëta, konfliktit të brendshëm për menaxhimin e skuadrës dhe tensionit me ambientin e klubit e çoi marrëdhënien në një pikë pa kthim—dhe dy palët u ndanë.
