Politika shqiptare në vitin 2025 vazhdon të karakterizohet nga një theks partiak, duke lënë pas dore qëndrimet e përbashkët për çështjet kryesore kombëtare. Mungesa e një projekti të unifikuar kombëtar theksohet, sidomos në lidhje me mbrojtjen e UÇK-së. Debati parlamentar në Shqipëri lidhur me një rezolutë për komandantët e UÇK-së, të cilët janë në gjykim në Hagë, ilustron këtë ndarje. Në vend që parlamenti të fliste me një zë për një çështje që ndikon drejtpërdrejt identitetin shqiptar, u dëgjuan vetëm akuza dhe kundërakuza.
Nga ana tjetër, qeveria e Kosovës, e udhëhequr nga Albin Kurti, ka adoptuar një qëndrim të ftohtë ndaj protestave që mbështesin ish-komandantët e UÇK-së, duke përditësuar kështu perceptimin se kjo temë nuk është prioritet për qeverinë. Shqiptarët, të ndarë në katër shtete, ballafaqohen me një realitet ku elitat politike nuk tregojnë interes për ndërtimin e një politike kombëtare të përbashkët.
Historikisht, shqiptarët kanë qenë viktima të politikave të fuqive të mëdha dhe përçarjeve të brendshme. Kultura politike e konzentruar te interesat partiake ka penguar formimin e një uniteti kombëtar. Që nga shpallja e pavarësisë në vitin 1912, tentativat për një qëndrim të unifikuar kanë dështuar. Edhe mbështetja për UÇK-në mbeti e rezervuar, e cila e politikën e Tiranës në këtë çështje.
Refuzimi për të mbrojtur ish-udhëheqësit e UÇK-së është një tregues i frikës përballë historisë, ku politika aktuale e shmang angazhimin në funksion të interesave afatshkurtra dhe agjendave ndërkombëtare. Në vend të një zëri të përbashkët, dëgjohen zëra të ndarë, që pasqyrojnë kalkulimet politike.
Kombin shqiptar nuk e ndihmojnë vetëm simbolet, por nevojitet një bashkëpunim institucional dhe qëndrim i unifikuar për çështje kritike. Tani më shumë se kurrë, kemi nevojë për liderë që do të zgjidhin interesat klanore për të ndërtuar një projekt të përbashkët kombëtar. Zgjedhja që kanë para vete politikanët është që të veprojnë për të mirën e kombit dhe jo vetëm për përfitime personale. Koha për veprim është tani.
