Më 31 gusht 1997, Princesha Diana humbi jetën tragjikisht në Paris, një ngjarje që la pas një boshllëk të madh për familjen dhe miliona admirues në të gjithë botën. Një javë më vonë, Londra u mbush me mijëra të pranishëm që iu drejtuan lamtumirës së fundit për “Diana, Princeshën e Popullit.” Dy djemtë e saj, Princat William dhe Harry, u panë duke ecur me kokat ulur pas arkivolit të nënës së tyre, një pamje që mbetet një nga momentet më prekëse të asaj dite.
Në kujtimet e tij, Harry përshkruan ndjenjën e rëndë të një 12-vjeçari, përballë humbjes tragjike. Ai ndante një konfuzion të thellë, duke u ndier i ndarë mes përvojës personale dhe atyre që kishte dëgjuar rreth rolit të nënës së tij në familjen mbretërore. “Standardi Mbretëror ishte gjithmonë për anëtarët e familjes mbretërore, dhe mua më thanë se Mami nuk ishte më pjesë e saj pas divorcit,” kujton ai. Kjo ngjante më shumë si një barrë emocionale për djemtë, veçanërisht kur u përballën me planin që ata të ecin pas arkivolit të saj.
Kjo ide shkaktoi polemika brenda familjes. Xhaxhai i Harryt, Charles Spencer, e quajti këtë barbarizëm dhe protestoi ndaj saj, duke dëshmuar për presionin e madh që ishte ushtruar ndaj djemve. Një propozim tjetër ishte që vetëm William, atëherë 15 vjeç, të ecte i vetëm, por kjo u refuzua. “Na thanë se duhet të ecnim të dy, ndoshta për të fituar më shumë simpati nga publiku,” shkruan Harry me një ironi të hidhur.
Ajo pamje, për shumë, simbolizoi forcën dhe dhimbjen e dy djemve përballë një humbjeje të pazëvendësueshme, por Harry thekson se pas asaj pamje qëndronte një realitet i vështirë: presioni publik dhe vendimet e oborrit mbretëror që ndikonin në jetën e tyre. Kjo ngjarje vuri në dukje kompleksitetin e marrëdhënieve familjare dhe botën e egër të celebriteteve, ku gjithçka ndihej nën mbikëqyrjen e publikut.
