Në Japoni ekziston një praktikë e veçantë në vendin e punës, e njohur si ‘madogiwa-zoku’, që nënkupton punonjësit e moshuar që mbeten të punësuar, por me pak ose aspak detyra konkrete.
Termi, që do të thotë “fisi pranë dritares”, lidhet me idenë se këta punonjës shpesh kalojnë ditën në zyra anësore, larg aktiviteteve të përditshme.
Kryesisht bëhet fjalë për punonjës mbi 50 ose 60 vjeç, të cilët kompanitë i mbajnë deri në pension. Arsyeja nuk është produktiviteti, por respekti për kontributin e tyre, shmangia e konflikteve dhe ruajtja e harmonisë brenda kompanisë, vlera që kultura japoneze i konsideron thelbësore.
Edhe pse shpesh kritikohet si joefikase ekonomikisht, ‘madogiwa-zoku’ shihet si një shenjë besnikërie dhe sigurie sociale, duke ofruar një tranzicion të butë drejt pensionit dhe duke forcuar ndjenjën e përkatësisë mes punonjësve.
