Nga Osman Stafa
Si u ndanë urgjencat kirugjikale mes spitaleve pa lajmëruar askënd!
Urgjencat kirugjikale në Shqipëri janë si një lojë me tre kuti, ku nuk dihet se ku është “çelësi i jetës”, pra spitali ku duhet të marrësh urgjentisht shërbimin.
Fillimisht, ndarja e urgjencave kirurgjikale bëhej kështu:
Të hënën, urgjencat kirurgjikale mbuloheshin nga QSUT.
Të martën dhe të mërkurën, nga Spitali i Traumës.
Të enjten, Shefqet Ndroqi.
Të premten, të shtunën dhe të dielën, sërish QSUT.
Asokohe, siç është bërë zakon në sistemin shëndetësor shqiptar, nuk pati asnjë njoftim zyrtar. Asnjë tabelë, asnjë status në rrjetet sociale, asnjë afishe në ndonjë derë spitali. Qytetari shqiptar, duhej të kishte dhuntinë e parashikueshmërisë kirurgjikale.
Por surprizat nuk mbaruan. Në fillim të këtij viti, ditët ndryshuan përsëri.
Të hënën, urgjencat kirurgjikale mbetën në QSUT.
Të martën, kaluan te Trauma.
Të mërkurën dhe të enjten, u shpërngulën te Shefqet Ndroqi.
Të premten, të shtunën dhe të dielën, u kthyen në QSUT.
As ky ndryshim nuk u njoftua. Për publikun, thjesht u zgjua një ditë dhe filloi të udhëtonte mes spitaleve si në një version të errët të “Amazing Race”, por pa çmim në fund.
Në fund të muajit prill ndarja ndryshoi sërish:
Të hënat dhe të martat, urgjencat kirurgjikale në QSUT.
Të mërkurat dhe të enjtet, Shefqet Ndroqi.
Të premten, të shtunën dhe të dielën, QSUT.
E përsëris: asnjë njoftim publik. Në një vend normal, një ndryshim i tillë do të përfshinte fushata informimi, njoftime në çdo media, në çdo qendër shëndetësore. Në Shqipëri, lajmi kalon me fjalë mes drejtuesve të Ministrisë së Shëndetësisë dhe spitaleve.
Për më tepër, shtimi i ditëve të urgjencës në QSUT nuk është shoqëruar me shtim të stafit. Asnjë mjek, asnjë infermier shtesë nuk është vënë në dispozicion për të përballuar fluksin. Të njëjtët njerëz, të njëjtat turne, me më shumë pacientë dhe më shumë stres. Njësoj si të shtosh linjat e një autobusi, por të mos shtosh as shoferin, as karburantin.
Të thuash që kjo është papërgjegjshmëri do të ishte e pakta. Kjo është indiferencë sistemike. Dhe nëse një sistem nuk është i aftë të informojë qytetarin se ku duhet të shkojë kur ka një problem jetik, çfarë mbetet më për të besuar?
