Përfundimi i samitit të klimës COP31 pa një marrëveshje të përgjithshme nuk i jep fund negociatave ndërkombëtare, por e zhvendos përballjen drejt vitit 2027. Takimi i ardhshëm i rëndësishëm do të jetë në Bon, në qershor, ku vendet do të përpiqen të rifillojnë diskutimet për çështjet e mbetura pezull. Më pas, vëmendja do të përqendrohet te COP32 në Addis Abeba të Etiopisë, në nëntor, ku pritet të provohet sërish arritja e një kompromisi.
Problemi kryesor mbetet e ardhmja e karburanteve fosile. Bashkimi Europian dhe disa shtete të tjera kërkojnë një udhërrëfyes më të qartë për largimin nga nafta, gazi dhe qymyri, ndërsa vendet prodhuese dhe ato që varen ekonomikisht nga këto burime kundërshtojnë një angazhim të tillë. Përplasja është thelluar edhe nga mosmarrëveshjet për financimin klimatik: vendet në zhvillim kërkojnë më shumë mbështetje nga ekonomitë e pasura për t’u mbrojtur nga përmbytjet, thatësirat dhe temperaturat ekstreme.
Megjithatë, dështimi për të miratuar një marrëveshje të përgjithshme nuk do të thotë se të gjitha vendimet e samitit janë bllokuar. Disa programe për përshtatjen ndaj ndryshimeve klimatike dhe tranzicionin e drejtë energjetik do të vazhdojnë, ndërsa një grup ekspertësh do të punojë për përmirësimin e treguesve që matin përparimin deri në vitin 2027. Një nga çështjet që mbetet pezull është edhe rinovimi i programit të posaçëm për reduktimin e emetimeve, për të cilin nuk u arrit marrëveshje.
Në këtë mënyrë, COP32 do të përballet me një detyrë të dyfishtë: të rikthejë besimin mes vendeve dhe të shndërrojë premtimet klimatike në masa konkrete. Por sfida nuk është vetëm të arrihet një marrëveshje e re, por të përcaktohet se kush do të marrë përsipër kostot e ndryshimit të modelit energjetik. Nëse kjo çështje mbetet e pazgjidhur, edhe samiti i ardhshëm rrezikon të përballet me të njëjtat ndarje që bllokuan negociatat në Turqi.











