Rajmonda Kotorri, me origjinë nga Gramshi, rezulton e zhdukur prej 25 vitesh në Itali. Familja e saj nuk ka reshtur së kërkuari për të dhe tashmë motra e saj, Laureta Kotorri, bën një apel publik për të mësuar të vërtetën mbi fatin e saj.
Rajmonda ishte vetëm 16 vjeçe kur familja e pa për herë të fundit, në vitin 1999, ndërsa ndiqte shkollën pranë Gramshit. Sipas rrëfimit të motrës së saj për median italiane Fanpage.it, pas zhdukjes familja mësoi për një lidhje të mundshme të saj me një burrë shqiptar, rreth 15 vjet më të madh në moshë, i cili ishte larguar drejt Italisë.
Kontakti i fundit telefonik me familjen daton në qershor të vitit 2001. Gjatë bisedës, Rajmonda kishte treguar se jetonte në Itali me këtë person dhe punonte si bariste në një lokal në Milano, me synimin për të kursyer para. Pas kësaj telefonate, familja nuk arriti të kishte më kontakte të sigurta me të.
Në vitin 2003, familjarët mësuan nga një punonjës i policisë italiane se Rajmonda dyshohej se shfrytëzohej për prostitucion nga personi me të cilin shoqërohej. Po atë vit, një grua që ishte prezantuar si bashkëjetuese e saj në Lodi raportoi zhdukjen, duke deklaruar se Rajmonda nuk ishte parë më pas një nate të kaluar me një klient.
Një sinjalizim i mbërritur në vitin 2006 pretendonte se ajo ishte parë në Romë, por informacioni nuk u konfirmua. Që prej asaj kohe, nuk ka pasur të dhëna të sigurta për vendndodhjen e saj.
“Familja ime dhe unë nuk e kemi humbur kurrë shpresën për ta gjetur Rajmondën. Ajo është e lirë të bëjë jetën e saj, ne duam vetëm të dimë se është gjallë. Nëse nuk është kështu, do të pranojmë çdo skenar. Por duam të dimë çfarë ka ndodhur me të. Nëse ka vdekur, duam të kemi një varr ku të mund të qajmë”, është shprehur motra e saj, Laureta.
Familja ka rinisur apelin përmes shoqatës Penelope Lombardia, e cila mbështet të afërmit e personave të zhdukur, me shpresën se dikush mund të ketë informacion, sado të vogël, që mund të ndihmojë në zbardhjen e fatit të Rajmonda Kotorrit.
“Kushdo duhet ta ketë parë ose takuar gjatë gjithë këtyre viteve. Dikush duhet të dijë diçka. Jemi plot shpresë”, përfundon Laureta.
