Abdul Malik al-Houthi përfaqëson majën e pushtetit politik, fetar dhe ushtarak të lëvizjes Houthi. Pasuesit e tij e konsiderojnë “Udhëheqësin e Lartë”, një rol që, pavarësisht dallimeve të mëdha, kujton modelin e pushtetit të ndërtuar nga Ajatollah Ali Khamenei në Iran, vendi që ka shërbyer si frymëzim dhe aleat i rëndësishëm për këtë lëvizje.
I lindur në vitin 1982, Abdul Maliku u rrit si luftëtar nën drejtimin e babait dhe vëllait të tij, pjesë e një klani që kishte mishëruar rezistencën e komunitetit shiit zaydi në Jemen.
Ashtu si shumë drejtues të lëvizjes, ai kaloi një periudhë studimi në Iran, në qytetin e shenjtë të Qom-it, ku krahas formimit fetar krijoi edhe lidhje me strukturat e sistemit iranian.
Kthimi në Jemen shënoi përfshirjen e tij në rritjen e lëvizjes, deri në marrjen e drejtimit pas vrasjes së vëllait në luftime, në vitin 2005. Në atë kohë u konsiderua tepër i ri dhe pa përvojën e nevojshme për një detyrë kaq të vështirë.
Por ai arriti të befasonte kundërshtarët, duke shndërruar një grup guerrilasish në një forcë ushtarake që i rezistoi qeverisë, zgjeroi kontrollin territorial dhe në vitin 2014 mori nën kontroll Sana’an.
Që prej atëherë, Houthi-t janë shndërruar në një nga komponentët kryesorë të “Boshtit të Rezistencës” të mbështetur nga Teherani.
Por fitorja solli edhe një barrë të rëndë: drejtimin e një prej rajoneve më të varfra të botës dhe përballjen me një numër të madh kundërshtarësh.
Arabia Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe mbështetën forcat kundërshtare, ndërsa mercenarë dhe grupe të armatosura u përfshinë në përpjekjet për të ndalur zgjerimin e Huthëve.
Megjithatë, lëvizja vazhdoi të ruante pozitat e saj. Edhe bombardimet amerikano-britanike dhe sulmet izraelite nuk kanë arritur ta ndryshojnë në mënyrë vendimtare këtë ekuilibër.
Një pjesë e suksesit i atribuohet mënyrës së organizimit të pushtetit rreth familjes Huthi dhe veçanërisht Abdul Malikut: mobilizim i vazhdueshëm, disiplinë e rreptë dhe kontroll i fortë mbi kundërshtarët.
Raportimet për tortura dhe ndëshkime të ashpra ndaj kundërshtarëve e kanë shoqëruar këtë sistem, ndërsa përçarjet mes forcave rivale kanë favorizuar më tej Huthit.
Abdul Malik ka ndërtuar një model pushteti ku feja dhe militantizmi ndërthuren me një udhëheqës të padiskutueshëm që përcakton vijën politike. Por karakteristikë e veçantë e tij është siguria ekstreme.
Ai nuk shfaqet pothuajse kurrë në publik dhe nuk merr pjesë personalisht në tubime apo ceremoni. Fjalimet i drejton përmes videove të regjistruara ose lidhjeve të drejtpërdrejta.
Kjo masë sigurie lidhet me përpjekjet e përsëritura për ta eliminuar. Një sulm izraelit ka vrarë figura të rëndësishme të lëvizjes, por jo udhëheqësin e saj.
Dyshimet për depërtim të shërbimeve të huaja kanë ushqyer një klimë të fortë paranoje dhe një fushatë të vazhdueshme kundër spiunazhit.
Historia e Jemenit e bën edhe më të ndërlikuar këtë konflikt. Në vitet 1960, Mossadi izraelit ndihmoi monarkinë jemenase në një operacion të fshehtë kundër forcave egjiptiane të dërguara nga Gamal Abdul Nasser për të mbështetur republikanët.
Ndërhyrja egjiptiane përfundoi në katastrofë dhe la pas një kujtim traumatik që ndihmon të shpjegohet edhe kujdesi i sotëm i Kajros ndaj zhvillimeve në Jemen.
Jemeni mbetet një vend i copëzuar, i përfshirë prej dekadash në luftëra dhe rivalitete të brendshme. Por pozicioni i tij në hyrje të Detit të Kuq i jep një rëndësi gjeopolitike shumë më të madhe se madhësia e tij.
Dhe Abdul Malik Al-Huthi duket se synon të jetë jo thjesht një aleat i Iranit, por një nga kujdestarët e kësaj porte strategjike.
