Skiatorët olimpikë shprehin shqetësim për tendencat e rrezikshme që lidhen me shkrirjen e akullnajave, një fenomen që ka prekur rëndë Italinë, vendin që do të organizojë Olimpiadën. Që nga fundi i viteve 1950, Italia ka humbur më shumë se 200 kilometra katrorë sipërfaqe akullnajash si pasojë e ngrohjes globale dhe ndryshimeve klimatike.
Skiatorët e niveleve më të larta, të cilët mbështeten në këto akullnaja për stërvitje dhe gare, e shohin këtë situatë si një kërcënim serioz për sportin e tyre. Ata argumentojnë se shkrirja e akullnajave do të ndikojë në cilësinë e borës dhe kushteve të stërvitjes, duke reduktuar mundësitë për t’u stërvitur dhe për të performuar në nivele optimale.
Një tjetër problem i rëndësishëm është ndikimi që shtëpitë dhe komunitetet e vogla, që varen nga turizmi dhe aktivitetet alpine, do të përjetojnë nga këto ndryshime. Shkrirja e akujve dhe humbja e peizazheve natyrore ka filluar të ndikojë në ekonominë e këtyre zonave, duke shtuar shqetësimet për mbijetesën e aktiviteteve sportive dimërore dhe turizmit malor.
Mendimi i skiatorëve profesionistë përshkruan ndjesinë e urgjencës për të vepruar ndaj këtij problemi. Ata inkurajojnë qeveritë dhe organizatat ndërkombëtare të përqendrohen në politikat që do të ndihmojnë në ngadalësimin e ngrohjes globale dhe ruajtjen e akullnajave, notakohë shpëtojnë jo vetëm sportin, por edhe ambientin.
Megjithatë, ndërsa skiatorët përpiqen të flasin për këto sfida, ata shprehin gjithashtu optimizëm për një të ardhme më të mirë. Ata besojnë se me ndërgjegjësimin dhe veprimet e duhura, është e mundur të arrihen rezultatet pozitive nëballë një krize të tillë. Kjo është një sfidë që kërkon angazhimin e gjithë shoqërisë, duke u fokusuar jo vetëm në sport, por në ruajtjen e natyrës për brezat e ardhshëm.
Në përfundim, shqetësimet e skiatorëve për shkrirjen e akullnajave na kujtojnë se ndryshimet klimatike kanë një ndikim të shumëanshëm dhe kërkojnë një përgjigje të menjëhershme dhe të koordinuar.
