Fëmija nga Windeby, burri nga Dahmendorf dhe kafkën nga Osterby, të gjithë këta individë kanë një gjë të përbashkët: ata kanë qenë të vdekur për rreth 2,000 vjet dhe ekzistenca e tyre është zbuluar falë varrimit në moçal. Ambienti i lagësht dhe me torfë ka çuar në mumifikimin e disa prej këtyre njerëzve nga Epoka e Hekurit. Si mumie moçali, ata tani gjenden në muze në Gjermani, Danimarkë dhe Holandë, duke rrezatuar histori nga e kaluara.
Agjencia Federale për Mbrojtjen e Natyrës njofton se mbi 90 për qind e moçalit në Gjermani është tharë, duke ndikuar negativisht në klimë dhe duke nxitur ndjeshëm emetimin e dioksidit të karbonit në atmosferë. Shumica e gjetjeve datojnë nga periudha kur torfa ishte më e thjeshtë për t’u nxjerrë, dhe deri tani janë zbuluar rreth 60 trupa moçali të ruajtur mirë, secili duke lënë pas histori të papritura.
Arkeologët interpretojnë gjetjet e trupave moçali në përputhje me rrethanat e secilit rast: vdekja mund të ketë ndodhur për shkak të vrasjes, një varrimi, aksidenti, dënimi apo flijimi. Disa raste, si ai i njeriut nga Rendswühren, zbuluan dëmtime të qarta, duke sugjeruar se ai kishte pasur një vdekje të dhunshme. Shumë gjëra mbeten mister, përfshirë origjinën e disa trupave.
Fëmija nga Windeby, e njohur më pas si “Vajza nga Windeby”, fillimisht u identifikua si mashkull dhe akuzua për tradhëti. Pas hetimeve, ajo u datua në periudhën midis 41 para erës sonë dhe 118 pas erës sonë, duke u lidhur me një kulturë që mund të ketë praktikuar dënimin publik. Por studimet e mëvonshme sugjeruan se ajo mund të ishte një djalë i ri, një zbulim që ka krijuar polemika mes shkencëtarëve.
Këto trupa aktualisht janë në Danimarkë, duke u ekspozuar në muzeun e Silkeborgut, ku ndodhet koleksioni më i madh i trupave moçali. Drejtori Ole Nielsen thekson rëndësinë e tyre si thesare unik, duke përfaqësuar një lidhje të fortë ndërmjet vendeve dhe trashëgimisë kulturore.
