Ishte një natë e acartë më 25 janar 1995 kur një incident i frikshëm tronditi botën, i shkaktuar nga një raketë e lëshuar nga Norvegjia për të studiuar Dritat Veriore. Një sinjal i rrezikshëm u identifikua në radarët rusë, duke shkaktuar panik në mesin e ushtarëve dhe duke çuar deri te presidenti Boris Jelcin, i cili për herë të parë hapi “çantën bërthamore”. Nëse do të dëgjonin se raketa kishte një qëllim ushtarak, Rusia mund të reagonte me hakmarrje.
Gjatë një ore, informacioni qarkulloi mes liderëve të botës dhe tregjeve globale, duke shkaktuar një panik të madh. Më vonë, në mesazhet e para që mbërritën, u konfirmua se lëshimi ishte një kërkesë shkencore dhe paqartësitë janë verifikuar nga shpresat që ish-zyrtari CIA-s e cilësoi situatën si “momentin më të rrezikshëm” që nga fillimi i epokës bërthamore. Вëzhguesit e radarëve e dinin që një raketë nga një nëndetëse amerikane në ato ujëra mund të lëshonte sulme bërthamore brenda pak minutash.
Norvegjia kishte njoftuar Moskën për lëshimin, por siç u vu re, informacioni nuk arriti në duar të duhura. Shkencëtari Kolbjorn Adolfsen shprehu habinë për reagimin rus, duke theksuar se ishte një rast i përvojave të mëparshme, veçanërisht pas incidentit të Matthias Rust, i cili kishte fluturuar në Kreml në vitin 1987.
Menaxhimi i krizës dhe ndjeshmëria e Rusisë ndaj kërcënimeve bërthamore, përbënin një kujtesë të fuqishme se si një mesazh i humbur mund të kishe pasoja shkatërruese. Pas incidentit, autoritetet ruse e përshkruan ngjarjen si një “keqkuptim”. Një zëdhënës i Ministrisë së Jashtme shprehu se procedurat e ndjekura nga norvegjezët ishin të sakta dhe se ky incident nuk duhej të përsëritej.
Megjithëse katastrofa u shmang, ngjarja shënoi një moment kritik në marrëdhëniet rus-norvegjeze dhe rimori në mendje frikërat dhe pasigurinë që lidhen me epokën bërthamore.
