Julien, një ndërmarrës restoranti, u largua nga Parisi në dhjetor për shkak të ndjenjës së pakënaqësisë ndaj Francës, dhe tani jeton në Tbilisi të Gjeorgjisë. Ai vuri re një rënie të ndjeshme të numrit të klientëve në restorantin e tij, duke theksuar se shumë njerëz nuk i kanë mundësitë financiare për të dalë. Julien shpreh shqetësim për atmosferën në Francë, duke e konsideruar si një vend me një “të metë mundësish” dhe një barrë të madhe taksash.
Antoine, një inxhinier në sektorin e mallrave luksoze, ndan shqetësimet e Julienit, duke shpjeguar se ndien një nevojë gjithnjë e më të madhe për t’u larguar nga qyteti i tij të lindjes. Ai përmend një atmosferë të tensionuar dhe fillimin e urrejtjes mes njerëzve, duke shprehur dëshirën për një ambient më të pranueshëm, siç e kishte eksploruar në Kanada.
Një studim i Gallup tregon se mbi një çerek i francezëve po mendojnë për emigrim të përhershëm. Ky është një rritje dramatike nga 11% vitin e kaluar, duke reflektuar një humbje besimi në institucione dhe një klimë politike të pasigurt. Besimi në qeverinë kombëtare ka rënë në 29%, duke u reduktuar dukshëm nga vitet e kaluara. Kjo situatë e tensionuar politike, përfshirë shpërbërjen e papritur të parlamentit, e ka ulur rëndësisht popullaritetin e Presidentit Macron.
Në aspektin ekonomik, shumica e francezëve besojnë se situata ekonomike është duke u përkeqësuar. Pjesa më e madhe e popullsisë ndien pasiguri të thellë për të ardhmen. Disa, si Adèle, kanë marrë iniciativën dhe janë larguar nga Franca për mundësi më të mira, ndërsa të tjerë si Hadrien dhe Sophie e kanë zgjedhur të kthehen në Paris, duke justifikuar se gjithsesi jeta atje ofron disa përfitime.
Ndërsa një pjesë e madhe e popullsisë ndjen dëshirën për të ikur nga vendi, lidhja emocionale me kulturën dhe historinë franceze mbetet e fortë, me shumë që shprehin nostalgji për atë çka kanë lënë pas. Çështja e besimit në institucione dhe dëshira për t’u larguar janë ngushtësisht të lidhura, duke theksuar sfidat që do të ballafaqohet çdo lider në të ardhmen.
