Natën midis 21 dhe 22 gushtit 1911, Luvri përfundoi një periudhë mirëmbajtjeje dhe një ngjarje e çmuar ndodhi brenda mureve të tij. Një burrë i veshur si punëtor hyri në Salon Carré dhe, disa orë më vonë, Mona Lisa e Leonardo da Vinçit u zhduk. Vjedhësi, Vincenzo Peruggia, një piktor i thjeshtë italian nga Dumenza, mendonte se piktura ishte marrë nga Napoleoni dhe kishte për qëllim ta “kthente atë në Itali”.
Shtyhet nga patriotizmi i gabuar, Peruggia e kishte planifikuar vjedhjen me kujdes, duke punuar për kompaninë që merrej me mirëmbajtjen e muzeut. Ai e hoqi pikturën nga korniza dhe e fshehu nën pallto, duke u larguar pa u vënë re. Të nesërmen, humbja e Mona Lisës u zbulua, fillimisht si një gabim inventar, por më vonë u konfirmua si një krim.
Hetimi zgjati mbi dy vjet dhe përfshinte figura të njohura të artit si Guillaume Apollinaire dhe Pablo Picasso, të dy u dyshuan, por u liruan shpejt. Në dhjetor të vitit 1913, Peruggia u rikthye në Itali dhe kontaktoi tregtarin e arteve Alfredo Geri për të shitur pikturën, duke kërkuar që të qëndronte në vendin e origjinës. Në një takim në hotel, Geri dhe drejtori i Uffizi-t, Giovanni Poggi, e verifikuan pikturën dhe njoftuan policinë, e cila arrestoi Peruggian.
Mona Lisa u ekspozua përkohësisht në Uffizi dhe muze të tjerë italianë përpara se të rikthehej në Luvër në janar të vitit 1914, ku u mirëprit nga një turmë entuziaste. Ky episod ndihmoi në forcuar mitin e Mona Lisës si veprën më të njohur në histori, por nuk ishte vjedhja e vetme në Luvër. Në vitin 1983, dy armaturat Rilindase u vodhën dhe u gjetën pas 40 vjetësh. Luvri vazhdon të përballet me pasojat e plaçkitjeve të kaluara, duke gjeneruar debate mbi kthimin e veprave të artit në vendet e tyre të origjinës.
