Gjykata e Strasburgut ka vendosur që procesi i shkarkimit të ish-gjyqtarit të Gjykatës së Lartë, Shkëlzen Selimi, nga vettingu ka qenë i paligjshëm. Kjo vendimmarrje vjen pas një vendimi të mëparshëm nga Gjykata e Posaçme për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar (GJKKO), e cila shpalli Selimin të pafajshëm lidhur me akuzat e ngritura nga Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK) për refuzim të deklarimit dhe fshehje pasurie.
Me vendimin e Strasburgut, hapet mundësia për rikthimin e Selimit në detyrën e tij, që do të thotë se pas kësaj vendimmarrje, përgjegjësitë e tij si gjyqtar mund të rinisin, duke e rikthyer atë në pozitat e tij të mëparshme. Kjo situatë ka krijuar reagime të ndryshme në opinionin publik dhe në radhët e institucioneve të drejtësisë në Shqipëri, ku shumë njerëz pyeten për efektivitetin e procesit të vettingut dhe pasojat që ka ai për drejtësinë.
Vendimi nga Strasburgu ka nxjerrë në pah gjithashtu çështjet rreth transparencës dhe drejtësisë në Shqipëri. Shumë analistë e kanë parë këtë si një goditje për institucionet e vendit, të cilat duhet të menaxhojnë skema të ngjashme për vlerësimin e integritetit të gjyqtarëve dhe prokurorëve. Kjo situatë përbën një sfidë për sistemin gjyqësor dhe sjell në vëmendje nevojën për reforma të thella, për të siguruar që proceset të jenë të drejta dhe transparente.
Në përfundim, vendimi i Gjykatës së Strasburgut për Shkëlzen Selimin nxjerr në pah dobësitë e mundshme të sistemit të drejtësisë në Shqipëri dhe thekson rëndësinë e një procesi të rregullt dhe të qartë për vlerësimin e gjyqtarëve dhe prokurorëve, për të garantuar besimin e publikut në institucionet e drejtësisë. Mbetet për t’u parë se si do të reagojnë autoritetet shqiptare në lidhje me këtë vendim dhe çfarë pasoja do të ketë për Selimin dhe sistemin gjyqësor në tërësi.
