Diego Simeone po përgatit një Atlético sa fleksibël aq edhe i rrezikshëm për sfidën në “Camp Nou”, teksa mungesa e Marcos Llorente (dëmtim në kofshë) e detyron “Cholo”-n të riformatojë krahun e djathtë dhe, njëkohësisht, të ndërtojë një mbrojtje që mund të ndryshojë formë brenda të njëjtës ndeshje: nga katërshja klasike, te pesëshja – madje edhe te gjashtëshja.
Pika kyçe e këtij plani është Nico Gonzalez, i cili po përshtatet gjithnjë e më shumë në krahun e majtë. Shtatlartësia e tij dhe puna pa top i japin Simeones mundësinë ta përdorë si mbrojtës krahu, si anësor, por edhe si pjesë e një linje më të gjerë mbrojtëse kur Atlético tërhiqet. Edhe pse kishte munguar në stërvitje një ditë më parë për shkak të një shqetësimi, minutat e tij kundër Interit u vlerësuan shumë: ndërhyrje vendimtare në mbrojtje dhe një mentalitet “pa frena” në rikuperime.
Në të njëjtin krah, një tjetër figurë që po fiton peshë është Hancko. Sllovaku shquhet për kërcimin, agresivitetin dhe sidomos për lirinë që i jepet të dalë përpara. Kundër Oviedos, ai ndezi sulmin nga prapavija duke nisur aksionet e të dy golave: një asist i saktë për Sorloth te i pari dhe një krosim te i dyti. Aty u pa qartë ideja e Simeones: Nico hap fushën, Baena zhvendoset për të krijuar mbingarkesë, ndërsa Hancko vjen “nga prapa” për të dërguar topa në zonë.
Në krahun tjetër, mungesa e Llorente-s krijon boshllëk të madh, sepse ai te Atlético shpesh është “gjithçka”: mbrojtës krahu, qendërmbrojtës i tretë, mesfushor apo edhe sulmues. Por Simeone ka alternativa: Giuliano si profil i ndërmjetëm mes anësorit dhe wing-back-ut, me rol të rëndësishëm për të mbuluar Raphinha-n. Sipas skenarit të ndeshjes, krahët me Nico dhe Giuliano, plus Hancko dhe zëvendësuesi i Llorente-s (si Pubill ose Nahuel), mund të formojnë në çdo moment vijë mbrojtjeje me 4, 5 ose 6 lojtarë—me mbështetje të vazhdueshme kundër dy anësorëve të Barcelonës.
Në prapavijë, rikthimi i Giménez ka sjellë stabilitet dhe rezultatet e fundit e tregojnë: Atlético ka regjistruar 5 porta të paprekura në 6 ndeshje në kampionat. Edhe pa Le Normand, Simeone ka “shumë karta” për të luajtur, përfshirë opsione si Lenglet, Ruggeri (që mund të bëhet edhe qendërmbrojtës i tretë) dhe lojtarë që kanë dhënë sinjale pozitive në duelet e fundit.
Me pak fjalë: Atlético po shkon në Barcelonë me një plan ku ndryshimi i formacionit gjatë lojës është arma kryesore—taktikisht i pasur, me variacione, me mundësinë të mbijetojë në fazat e presionit dhe pastaj të godasë me dalje të papritura. Simeone kërkon jo vetëm të mbrohet, por edhe të rikthejë “fortesën” blaugrana me një mbrojtje që mund të shndërrohet në çdo moment.
