Politika e presidentit amerikan Donald Trump shpesh krijon përshtypjen se ai po luan një lojë “bllofi”, me kërcënime që më vonë tërhiqen, por shumë analistë e shohin atë si një strategji të vërtetë dhe serioze. Një shembull i qartë është presidenti i Serbisë, Aleksandar Vučić, i cili, pas presionit amerikan për të kufizuar ndikimin rus në sektorin energjetik, është detyruar të bëjë tërheqje. Trump ka kërkuar që Serbia të çlirohet nga varësia energjetike nga Rusia, duke e detyruar Vučiçin të dorëzohet përpara sanksioneve të SHBA-së, që preknin kompaninë energjetike serbe, NIS.
Deri në vitin 2008, Serbia kishte shitur shumicën e aksioneve të NIS-it në Gazprom, duke forcuar lidhjet me Rusinë. Por tani, me ndikimin amerikan duke u rritur, ka mundësi që kompania energjetike hungareze MOL, nën Viktor Orbán, të bëhet aksioneri kryesor i NIS-it. Kjo do të reduktonte ndikimin rus në Ballkan, duke i dhënë Orbánit një avantazh të madh në tregun energjetik, pasi ai vazhdon të marrë resurse të lira nga Rusia.
Megjithatë, Orbán përballet me kritika në BE për afrimin e tij me Moskën. Ai ka votuar gjithnjë kundër sanksioneve që synojnë dobësimin e Rusisë, ndonëse ky qëndrim është gjithnjë e më i papëlqyer midis vendeve të tjera të BE-së. Duke blerë NIS-in, Hungaria përforcon pozitat e saj në tregun energjetik të Ballkanit, duke siguruar një burim të vazhdueshëm nga Rusia.
Këto zhvillime janë të rëndësishme në kontekstin e politikës së jashtme të SHBA-së dhe ndikimit të saj në rajonin e Ballkanit Perëndimor. Pasojat për Vučiçin janë të mëdha; ai po përballet me një popullsi të pakënaqur dhe me presionin për të mbajtur zgjedhje të parakohshme. Serbia, si kandidatë për anëtarësim në BE, përballet me një sfidë të madhe për të fituar besimin e Brukselit, veçanërisht me një lider që duket se e ka humbur kredibilitetin e tij. Këto dinamika do të komplikojnë marrëdhëniet midis Ballkanit dhe Bashkimit Evropian në të ardhmen.
