Në këtë analizë, vërehet se ekziston një dallim i madh në politikën e shpenzimeve për mbrojtje mes vendeve evropiane. Në një anë janë kombet nordike dhe baltike, të cilat janë gjeografikisht të afërta me Rusinë, si dhe Gjermania dhe Holanda, të cilat janë gjithashtu investitorë të mëdhenj në mbrojtje. Këto vende e kuptojnë rëndësinë e një shërbimi të fortë të mbrojtjes për të garantuar sigurinë e tyre, veçanërisht në kontekstin e tensioneve të vazhdueshme me Rusinë.
Nga ana tjetër, në Evropën jugore, situata është e ndryshme. Shembulli më i dukshëm është Spanja, e cila nuk ka ndërmend të rrisë buxhetin për mbrojtje në përputhje me kërkesat e presidentit Donald Trump. Kjo refuzim është shprehur pa asnjë keqardhje dhe tregon një qasje të ndryshme ndaj politikës së mbrojtjes, duke theksuar se disa vende nuk e ndjenjë presionin për të rritur shpenzimet në këtë fushë.
Ky dallim në politikat e mbrojtjes mund të lidhet me faktorë të ndryshëm, përfshirë historinë, kontekstin gjeopolitik dhe mendimin publik në secilën nga këto vende. Përfshirja e vendeve nordike dhe baltike në shpenzimet e mbrojtjes është shpesh e motivuar nga frika e mundshme nga agresioni rus, ndërsa vendet e tjera, si Spanja, ndjejnë më pak kërcënim nga ky drejtim dhe, për rrjedhojë, ndihen më të lirë të menaxhojnë buxhetin e tyre në mënyra të tjera.
Kjo situatë paraqet një sfidë për Bashkimin Evropian, duke sugjeruar se reflektimi mbi arsyet dhe prioritetet e shpenzimeve për mbrojtje është i nevojshëm. Diskutimet dhe negociatat për harmonizimin e politikave të mbrojtjes mes vendeve evropiane do të jenë të rëndësishme për të siguruar një qasje koherente dhe efektive ndaj sigurisë në rajonin evropian. Dallime të tilla në shpenzimet për mbrojtje mund të ndikojnë ndjeshëm në stabilitetin e përgjithshëm të rajonit dhe në marrëdhëniet ndërkombëtare.
