Pas rrëzimit të komunizmit në Shqipëri në fillimvitet ’90, vllehët përballeshin me sfida të mëdha, si varfëria dhe mungesa e lirisë. Këto kushte, së bashku me dëshirën për një jetë më të mirë, sollën eksode, ndërsa vende të tjera filluan të përpiqen të afroheshin me vllehët, duke ofruar identitete që nuk përkojnë me origjinën e tyre. Konsulli i nderit i Rumanisë, Elvis Toçi, theksoi se Shqipëria, në këtë periudhë, ishte një vend i varfër, dhe disa shtete shfrytëzuan këtë situatë për të manipuluar.
Vllehët, për t’u mbrojtur, u organizuan, duke formuar një shoqatë për të përfaqësuar interesat e tyre. Megjithatë, krijimi i kësaj strukture u ndërlikua nga marrëdhëniet me Greqinë dhe Rumaninë, duke krijuar një ndasi brenda komunitetit. Avokati Edmond Petraj shprehet se identiteti i vllehëve është unik dhe se ata nuk janë as grekë as rumunë. Ky ndarjes brenda komunitetit ka krijuar probleme të shumta, duke i ndarë ata në grupe pro Greqisë, pro Rumanisë dhe ata që e mbrojnë identitetin e tyre vllahe.
Greqia dhe Rumania kanë luajtur role të ndryshme në këtë kontekst. Greqia, sipas Petraj, ka ofruar ndihmë për vllehët, por në mënyrë që të mbajë nën kontroll identitetin e tyre. Ndërsa Rumania, deri tani, ka qenë më pak aktive në mbështetje të tyre. Kjo ka sjellë pasoja të dukshme, si ndalimi i hapjes së shkollave në gjuhën vllahe dhe një përjashtim të qenësishëm nga njohja si komunitet i veçantë nga Greqia.
Sugjerimi është se mungesa e një udhëheqjeje të bashkuar brenda komunitetit ka bërë që vllehët të ndihen të shpërndarë dhe të bllokuar në interesa të vogla. Mësuesi Nasho Shyti nënvizon se shumë prej tyre e ndjejnë nevojën të fitojnë pasaporta të huaja, si greke, për të siguruar mundësi më të mira. Këto zhvillime janë reflektim i mungesës së një uniteti të fortë që do t’i lejonte vllehët të organizoheshin më efektivisht dhe të ruanin identitetin e tyre unik.
