Fatos Nano, ish-kryeministri i Shqipërisë, u nda nga jeta në Tiranë më 31 tetor, në moshën 73-vjeçare, pas një sëmundjeje kronike të mushkërive. Vdekja e tij u konfirmua nga presidenti Bajram Begaj. Karriera politike e Nanos është pasqyrim i historisë së Shqipërisë pas rënies së regjimit komunist, duke kaluar nga izolimi ekstrem i Enver Hoxhës në një demokraci të brishtë.
Nano, fillimisht ekonomist i Partisë së Punës, u bë kryeministër në vitin 1991, në një kohë kur vendi po kalonte në pluralizëm politik. Ai udhëhoqi transformimin e Partisë së Punës në Partinë Socialiste të Shqipërisë dhe u përball me sfida të shumta, duke përfshirë përplasje politike dhe protesta të dhunshme. Pas një greve të përgjithshme në vitin 1991, Nano u largua nga posti, ndërsa në vitin 1993 u arrestua dhe u dënua me 12 vjet burg për shpërdorim fondesh, fakt që shumë organizata ndërkombëtare e konsideruan si një akt politik.
Pas katër vitesh në burg, ai u rikthye në politikë dhe u bë kryeministër përsëri në vitin 1997, gjatë kulmit të krizës ekonomike. Megjithatë, qeverisja e tij u shoqërua me akuzat për korrupsion dhe mungesën e stabilitetit. Në vitin 1998, pas vrasjes së një deputeti opozitar, ai dha dorëheqjen për shkak të presionit të protestuesve. Mega situatës politike të tensionuar, ai u rikthye në pushtet në vitin 2002, por sërish përballë të njëjtave sfida, humbi zgjedhjet në vitin 2005.
Nano lindi më 16 shtator 1952 në një familje të elitës komuniste dhe kishte një formim të spikatur në ekonomi, duke marrë doktoraturën në Universitetin e Tiranës. Një herë aktiv në politikën shqiptare, ai kandidoi për president në vitet 2007 dhe 2012, por dështi të sigurojë votat e nevojshme.
Në fund, Fatos Nano mbetet një figurë komplekse e politikës shqiptare, një intelektual që u përpoq të udhëhiqte vendin drejt demokracisë, por që gjithmonë u përball me kaosin dhe sfidat e tranzicionit. Analistët e kanë përshkruar si një politikan “të stërholluar dhe të paparashikueshëm,” i cili përpiqej të gjente një ekuilibër mes idealizmit dhe pushtetit.
