Më 25 janar 1995, një ngjarje kritike ndodhi kur një raketë e lëshuar nga Norvegjia për të studiuar Dritat Veriore u identifikua si një kërcënim bërthamor nga radarët rusë. Teknikët në stacionet radar në veri të Rusisë zbuluan një sinjal alarmues dhe e raportuan menjëherë në udhëheqjen ushtarake, duke arritur deri te presidenti Boris Jelcin. Nën presionin e një ndjenje urgjente, ai hapi “çantën bërthamore”, e cila përmbante udhëzime për aktivizimin e armëve bërthamore.
Në atë periudhë, bota përjetoi një panik të madh, ku tregjet globale u lëkundën dhe informacioni fliste për një mundësi katastrofike. Në mes të një errësire të frikshme, Jeremy Paxman, prezantues i BBC Newsnight, e përmendi situatën duke nënvizuar se nuk kishte ndodhur ndonjë luftë bërthamore, pavarësisht mundësive alarmuese. Bëheshin raporte se Rusia e kishte rrëzuar raketën, por më vonë u konfirmua se lëshimi ishte thjesht në kuadër të një programi kërkues dhe se raketa kishte rënë planifikimisht në det, larg hapësirës ajrore ruse.
Norvegjia kishte lajmëruar më parë Moskën për lëshimin e raketës, por informacioni nuk ka shkuar siç duhej, duke çuar në një keqkuptim. Kolbjorn Adolfsen, një shkencëtar norvegjez, thekson se ndihmesat e bërthamore rusë u ndjenë të tensionuara, veçanërisht pas incidenteve të mëparshme të mbrojtjes ajrore. Situata u cilësua si “momenti më i rrezikshëm” në epokën bërthamore nga disa analistë, duke theksuar se një vendim i menjëhershëm për hakmarrje mund të kishte sjellë pasoja shkatërruese.
Sidoqoftë, ekspertët e çarmatimit bërthamor nënvizuan se situata e krijuar ishte e tepruar dhe se nuk ka pasur ndonjë rrezik real. Pas incidentit, Rusia e quajti ngjarjen një “keqkuptim” dhe nënvizoi rëndësinë e komunikimit të saktë në çështjet e sigurisë globale. Ky episod shërben si një kujtesë e asaj çfarë ndodh kur informacioni nuk qarkullon siç duhet në kohë krizash.
