Një rrjet kuzhinash komunitare në Sudan, një lifeline thelbësore për miliona njerëz të prekur nga lufta civile, është në prag të kolapsit, sipas një raporti nga organizata ndihmuese Islamic Relief.
Paralajmërimi ka ardhur pas një monitorimi global të urisë nga OKB, që konfirmoi përhapjen e kushteve të urisë në zonat e konfliktit.
Këto kuzhina të drejtuara lokalish operojnë në zona që janë të vështira për t’u arritur nga grupet humanitare ndërkombëtare, por po përballen me mbyllje për shkak të neglizhencës, mungesës së burimeve dhe lodhjes së vullnetarëve.
Populli i Sudanit është brutalizuar nga më shumë se dy vjet luftë, pas shpërthimit të konflikteve mes ushtrisë dhe Forcave të Mbështetjes së Shpejtë. Situata ka rezultuar në kriza humanitare të përmasave të mëdha, ku më shumë se 24 milion njerëz përballen me mungesë të theksuar ushqimi.
Një vullnetar shprehet se shumica e kuzhinave do të mbyllen në gjashtë muaj nëse nuk ndodhin ndryshime, duke lënë ndoshta vetëm një ose dy që do të mbijetojnë në çdo zonë.
Kuzhinat financohen kryesisht nga diaspora sudaneze pas shkurtimit të ndihmave nga USAID. Një vullnetar thekson se përpara marsit kishte një fluks të rregullt që u lejonte të planifikonin, por tani ka kaluar një muaj ku ndonjëherë nuk dinin nëse do të kishin mundësi të gatuajnë ditën tjetër.
Mungesat operacionale, si mungesa e ujit të sigurt dhe dru për zjarr, përkeqësohen nga bllokadat dhe pasiguria.
Veçanërisht qytetet el-Fasher dhe Kadugli janë në gjendjen më të keqe, të izoluara nga furnizimet tregtare dhe ndihma humanitare.
Raporti i fundit i monitorit të sigurisë ushqimore konfirmoi kushte urie në këto qytete dhe parashikoi rrezik urie në 20 zona të tjera. Edhe në qytetet si Omdurman, shtrirja e nevojave shpesh tejkalon burimet, duke detyruar kuzhinat të racionojnë ushqimin.
Kuzhinat komunitare kanë marrë vëmendje pozitive si modele për reforma të drejtuara nga OKB. Megjithatë, pas thuajse tre vjetësh, vullnetarët ndihen gjithnjë e më të lodhur dhe të rrezikuar.
Kufizimet në komunikim dhe bllokimet e internetit e bëjnë të vështirë transferimin e parave për blerjen e ushqimeve. Shenjat e dhunës dhe frika për sigurinë e anëtarëve të kuzhinave janë gjithashtu shqetësime reale.
Një vullnetar shpreh frikën se brenda gjashtë muajve, komuniteti do të jetë plotësisht i shteruar, duke u përballur me varfëri dhe zemërim të vazhdueshëm.
