Piktori, muzikanti dhe shkrimtari Lekë Tasi, sot 96 vjeç, ka përjetuar një jetë plot vuajtje që nga fëmijëria. Ai u internua familjarisht në Grabjan të Lushnjës në vitin 1975 dhe ka ruajtur kujtime të gjalla nga 35 vitet e persekutimit. Ai rrëfen se historia e përndjekjes së tij fillon që kur ishte vetëm gjashtë muajshe.
Familja e Lekës ka përjetuar tragjedi nga regjimi i dikurshëm. Babai i tij, avokati Koço Tasi, ishte anëtar i Parlamentit të Parë Shqiptar pas Kongresit të Lushnjës, por u detyrua të emigronte në Greqi pas Revolucionit të Qershorit. Pas kthimit në Shqipëri, u arrestua dhe u dënua me burgim të përjetshëm në një gjyq special në vitin 1945. Po ashtu, xhaxhai i Lekës, Akile Tasi, vdiq në burgjet që regjimi kishte krijuar për të ndëshkuar ata që kundërshtonin diktaturen.
Në një ceremoni të organizuar përkujtim në Autoritetin për Informimin mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit, Lekë Tasi u nderua me titull nderi nga nënkryetarja e Bashkisë Divjakë, Silvana Kekumi. Ky nderim u dha për “rezistencën dhe dinjitetin njerëzor” që ai demonstruar gjatë viteve të persekutimit, si dhe për përkushtimin e tij në dokumentimin e historisë.
Pjesë e aktivitetit ishte edhe ekspozita “Historitë e patreguara të Lushnjës”, që përmes fotografive dhe dëshmive nxjerr në pah ndodhi të dhimbshme, si internimet masive në Myzeqesë. Gentiana Sula, drejtoresha e Autoritetit AIDSSH, e vlerësoi ekspozitën si një mundësi për të reflektuar mbi të kaluarën dhe vuajtjet që kanë përjetuar shqiptarët.
Ceremonia u lidh edhe me kujtimin e 18 shkurtit 1991, kur studentët e Universitetit kërkuan heqjen e emrit të diktatorit dhe hynë në grevë, duke shënuar një akt të rëndësishëm të guximit kombëtar që çoi në rrëzimin e statujës së diktatorit më 20 shkurt. Ky aktivitete përmbledhin një pjesë të rëndësishme të historisë shqiptare dhe të luftës për liri dhe dinjitet.
