Fletcher filloi stërvitjen me ekipin e parë ndërsa Erik ten Hag ishte akoma trajner, dhe u thirr për herë të parë në skuadrën e ditës së ndeshjes nga hollandezi për ndeshjen kundër Brentford më tetor 2024. Pas ardhjes së Ruben Amorim si trajner, ai vazhdoi të ishte në stol, derisa mori mundësinë e madhe në dhjetor 2025 kur u fut në lojë në pjesën e dytë kundër Aston Villa, duke u bërë nga ndihmësi i 255-të i akademisë që luajti për klubin. Megjithatë, ai nuk arriti të ndihmonte ekipin të rikthehej, duke humbur ndeshjen 2-1; për të dhe familjen e tij ishte një moment historik, pasi Fletcerët u bënë çift baba-bir që luajtën për United pas 60 vitesh.
Në ndeshjen pasuese kundër Newcastle, kur Mason Mount u lëndua në gjysmë, Fletcher ishte lojtar kyç që Amorim thirri. Ai përjetoi “ditët më të mira të jetës sime,” tha ai pas ndeshjes. 18-vjeçari e bëri paraqitjen e tij të tretë radhazi kur u fut në pjesën e dytë kundër Wolves disa ditë më vonë, megjithatë, përfundimi i zhgënjyer me rezultatin 1-1 shënoi fillimin e fundit për Amorim.
Sidoqoftë, është interesante që ai nuk luajti ndaj Burnley ose Brighton kur babai i tij ishte në krye, me trajnerin ndërkohës që kishte për qëllim të evitonte akuzat për favorizim ndaj djemve të tij, ndërsa Kobbie Mainoo dhe Bruno Fernandes u rikthyen nga lëndimet në të njëjtën kohë.
Kjo situatë tregon për sfidat dhe presionet që kalon një lojtar i ri në futbollin profesionist, veçanërisht kur forcat e mbështetjes familjare janë në një status të tillë. Ndërsa Fletcher ka bërë hapa të rëndësishëm në karrierën e tij, mbetet të shohim si do të zhvillohet në të ardhmen dhe nëse do të sjellë më shumë momente pozitive për ekipin e tij dhe tifozët.
