Në një shoqëri strategjike demokratike, poezia duhet të jetë në qendër të vetëdijes kolektive, si një instrument kritik për reflektimin etik dhe ndjeshmërinë shoqërore. Megjithatë, aktualisht është evident një paradox shqetësues: ndonëse poezia vazhdon të krijohet, poetët janë sistematikisht të përjashtuar nga politikave kulturore të shtetit, duke u marginalizuar dhe në aspektin financiar e institucional.
Autoritetet e trajtojnë poezinë si diçka periferike pa ndikim ekonomik të dukshëm, duke e përjashtuar nga planet strategjike dhe buxheti. Kjo sjellje e redukton artin në një “luks kulturor” që nuk kërkon mbështetje të strukturuar. Në praktikë, kjo përkthehet në mungesë të fondeve për botimet poetike, programet e rezidencave dhe transparencë në konkurset për poetët.
Një nga pasojat më të thella është neglizhenca financiare; shumë poetë përballen me kushte të pasigurta ekonomike dhe shpesh kryejnë aktivitete të tjera për të mbijetuar. Kjo situatë ka një dimension të thellë etike, ku autoritetet dështojnë të investojnë te krijuesit e tij, duke shprehur një formë “shfrytëzimi” të heshtur të talentit. Po ashtu, mungesa e përfaqësimit institucional e bën akoma më të rëndë këtë gjendje, ku poetët nuk përfshihen në aktivitete kulturore apo në formimin e politikave letrare.
Institucionet kulturore janë shndërruar në struktura administrative pa dialog me krijuesit, duke krijuar një hendek të rrezikshëm midis artit të gjallë dhe mbështetjes institucionale. Kur poezia përjashtohet, shoqëria humb aftësinë për reflektim, empati dhe kritikë; një shoqëri që nuk dëgjon poetët e saj rrezikon të humbasë gjuhën që e identifikon.
Sot, shumë krijues kërkojnë politika konkrete dhe mbështetje financiare për poezinë si një formë jetike të artit dhe ideve. Refuzimi i autoriteteve për të mbështetur poetët është një reflektim i qartë i marrëdhënies që kanë me lirinë e mendimit dhe shpirtin kulturor, duke theksuar nevojën për një kthesë në trajtimin e artit poetik.
