Realiteti i punëtorëve të huaj në Shqipëri, veçanërisht për një indiane që erdhi përmes një agjencie rekrutuese, është tërësisht ndryshe nga pritshmëritë. Ai u motivua të aplikonte për një pozicion si shofer shpërndarjesh pas një njoftimi në LinkedIn, duke shpresuar për kushte të mira pune dhe jetese. Megjithatë, pasi arriti në Shqipëri, u përball me një situatë të vështirë dhe themelore, që përfshinte mungesën e akomodimit dhe ushqimit falas, siç ishte premtuar.
Në kontratën e tij, ai kishte një rrogë prej 500 eurosh për 40 orë punë në javë, por në praktikë, kushtet ishin krejt ndryshe. Agjencia rekrutuese e kishte siguruar se do të kishte akomodimin dhe ushqimin falas; megjithatë, realiteti ishte se ai paguante rreth 150 euro për qiranë dhe 40 euro për energjinë elektrike. Shtëpia dhe kushtet e akomodimit ishin të papërshtatshme, duke jetuar 17 persona në një vilë të vogël me pakë nga dy kuzhina dhe banjo.
Avokatja Xhina Veizi thekson se punëdhënësit janë të detyruar nga legjislacioni shqiptar të sigurojnë kushte të mira për punëtorët e huaj, përfshirë akomodimin dhe ushqimin, dhe se mosrespektimi i këtyre kushtet, çon në pakënaqësi dhe ulje të produktivitetit. Situata për punëtorët ndjehej si “skllavëri moderne”, duke shkaktuar stres dhe dëshpërim. Dëshmimi i punëtorit indian përfshin dhe një rast të rëndë, ku një shok i tij tentoi të bëjë vetëvrasje për shkak të kushteve të vështira dhe dështimit të përfaqësimit të tyre.
Kjo situatë nxjerr në pah nevojën për rregullime dhe mbrojtje më të forta për punëtorët migrues në Shqipëri, duke theksuar se premtimet e agjencive dhe punëdhënësve shpesh mbeten vetëm në nivelin e fjalëve, duke sjellë pasojat e rënda për ata që kërkojnë një jetë më të mirë.
