Alma Muça, një mësuese me 40 vite përvojë, përballet përditë me një situatë të vështirë në prag të pensionit. Ajo udhëton nga Përmeti për në shkollën 9-vjeçare të Petranit, rreth 7 kilometra larg, por kjo udhëtim është kthyer në një kalvar të vështirë, për shkak të kushtet e papërshtatshme të transportit. Pas ndryshimeve të fundit në tenderin e transportit, linja e dedikuar për mësuesit është eliminuar dhe stacioni më i afërt është shumë larg.
“Pres çdo mëngjes rreth një orë”, thotë Alma, duke përshkruar se si bie nën shi, erë dhe të ftohtë për të pritur autobusin. Ajo gjithashtu tregon për nevojën e mbajtjes së librave dhe fletoreve në një qese plastike për t’i mbrojtur nga lagështia. Pavarësisht se ishte e sëmurë në ditën e intervistës, Alma ishte e përkushtuar dhe shkuar në mësim.
Financat për transportin janë gjithashtu një problem i madh. Alma merr 20 mijë lekë në muaj, një shumë që nuk arrin të mbulojë as gjysmën e shpenzimeve të saj. Një udhëtim me taksi kushton rreth 5 mijë lekë në ditë, që përkthehet në një barrë të madhe financiare për të. Drejtoria Rajonale e Arsimit Parauniversitar (DRAP) e pranon se nuk ka lidhur kontratë me operatorë transporti dhe zgjidhjet për këtë situatë janë shumë të limituara.
Pavarësisht përpjekjeve të saj për të ngritur shqetësimin, DRAP-i ka deklaruar se nuk ka marrë ndonjë ankesë zyrtare dhe ofron si zgjidhje bashkëpunimin mes mësuesve për të gjetur një alternativë transporti. Kjo përgjigje e lë mësuesen dhe kolegët e saj me ndjenjën e padinjitetit dhe të paqartësisë.
Situata e Almës është një reflektim i problemeve të shumta që përballen mësuesit në Shqipëri, të cilët përballen me pengesa dhe sfida në punën e tyre. Ajo tregon se si shteti shpeshhe nuk ofron mbështetje të mjaftueshme për ata që kontribuojnë në edukimin e brezave të rinj.
