Nga Manjola Lloja Bushati
Këtë nuk e them unë. Dmth e them me gojëplot, por titulli i këtij shënimi, edhe disa këshilla në të sot, frymëzohen nga një libër me këtë titull.
Nikos Sideris, autori i tij, është psikiatër, psikanalist dhe autor grek, i njohur për qasjen e tij të drejtpërdrejtë dhe humane ndaj çështjeve të prindërimit dhe zhvillimit të fëmijëve.
Mua më duket shumë interesante dhe e vërtetë forma se si ai e ka shkruar këtë libër, po perifrazoj “Letër në mirëbesim prindërve që mendojnë”. Ndaj vendosa ta ndaj me ju këtë shënim të frymëzuar nga ky libër, që mund ta gjeni edhe në shqip.
Pa formula të gatshme, por duke u mbështetur në përvojën e tij të gjatë klinike, Sideris thekson se shumë sfida emocionale të fëmijëve burojnë jo nga mungesa e terapisë, por nga mungesa e qetësisë dhe pranisë prindërore.
Po ndalem sot te ky libër, sepse më duket se çdo ditë e më shumë, po hasim raste të prindërve që “delegojnë” përgjegjësitë e tyre tek kujdestarët, edukatorët, mësuesit, psikologët. E keni vënë re të gjithë besoj…në shumë vende të botës, jo vetëm tek ne. Fëmijët përcillen nga një qendër edukimi e shkollimi te një tjetër, koha e qëndrimit zgjatet, ushqehen jashtë familjes, mbarojnë detyrat jashtë saj, edhe kurset passhkollore, apo edhe dadot në moshat e vogla…pastaj edukatorët, mësuesit, psikologët…shumë kush duhet të kujdeset për fëmijët. Po prindërit?
E di që shumë prej tyre s’kanë zgjedhje tjetër, por mos prania e prindit nuk mund të jetë zgjidhje.
Roli ynë si prindër është unik dhe i pazëvendësueshëm. Më shumë se këshillat e terapistëve apo metodat moderne të edukimit, fëmijët kanë nevojë për stabilitet emocional, afërsi, kufij të qartë dhe dashuri . E kjo jo gjithmonë do të thotë shumë prani thjesht fizike, fëmijët kanë nevojë për praninë tonë emocionale.
Të jem e qartë, as autori në libër e aq më pak unë, nuk mund t’i lejojmë vetes të kritikojmë profesionistët e shëndetit mendor kur diçka nuk ecën si duhet me fëmijët tanë. Por tendenca e “delegimit të fëmijëve te ekspertët” nuk mund të jetë mënyra thelbësore e mirërritjes së fëmijëve. Në thelb të shëndetit psikologjik të fëmijës është marrdhënia me prindin. Ndaj autori( edhe në këtë pikë e mendoj njëlloj) na fton ne prindërve të ngadalësojnë ritmin, të dëgjojnë fëmijët dhe veten tonë dhe të ndërtojnë një lidhje të thjeshtë, të natyrshme e të qëndrueshme.
Është ndoshta përsëritëse, por gjithsesi e domosdoshme të dëgjojmë nga përvoja e profesionistëve ndaj, dua sot ta mbyll këtë shënim me disa këshilla të thjeshta prindërimi.
Duket se përvoja e gjatë jetësore, por edhe studimet e shumta në këtë fushë, arrijnë në përfundimin se a jo që fëmijët kërkojnë nuk është perfeksioni, por një njeri u rritur qê i sheh, i dëgjon dhe i udhëheq me qetësi.Ka një fjalë që e rrezikon marrdhënien tonë me fëmijët: përsosmëria. Fëmijët kanë nevojë për prindër të vërtetë, që janë të pranishëm, që gabojnë e kërkojnë falje, jo për modele ideale. Nga ana tjetër as te fëmijët s’duhet ta kërkojmë përsosmërinë. Përpjekja për t’u bërë më të mirë është ajo që duhet vlerësuar.
Ne duam që fëmijët të na dëgjojnë, por sa i dëgjojmë ne ata? E pra veç dëgjimi me vëmendje mund ta ndërtojë marrdhënien tonë të besimit.
Në marrdhëniet me fëmijët na duhet të vendosim kufij. Të kritikojmë sjelljen, jo karakterin. Të mos flasim ashpër, ta tregojmë me shembull atë që mendojmë se është e drejtë. Ne nuk duhet të jemi shokët, por as diktatorët e fëmijëve tanë.
E di, u bënë shumë…por i/e dashur prind..më lejo të them edhe një të fundit për sot:
Bëj çmos të kujdesesh për veten. Edhe për hatër të fëmijës. Një prind emocionalisht i ekuilibruar rrit një fëmijë të ekuilibruar.
