Në këtë artikull, autori diskuton rreth natyrës së rendit ndërkombëtar të bazuar në rregulla, duke theksuar se ky rend nuk ka ekzistuar në të vërtetë, por tani po pranohet. Arrestimi i Nicolás Maduro, diktatorit të Venezuelës, nga Shtetet e Bashkuara, ka ngjallur reagime në Evropë, të cilat e konsiderojnë këtë veprim si një shkelje të rendit ndërkombëtar. Autori argumenton se vetëm Britania e Madhe dhe Franca, nga anëtarët e përhershëm të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, respektojnë me të vërtetë këtë rend.
Shtetet e Bashkuara, Rusia dhe Kina kanë një histori të gjatë të shkeljes së rregullave ndërkombëtare, duke u angazhuar në veprime ushtarake pa mandatin e OKB-së, ndërsa Rusia ka pushtuar vende brenda sferave të saj të interesit. Autori sugjeron se këto vende respektojnë rregullat vetëm sa herë që është në interesin e tyre dhe se normat janë gjithmonë të asimetrike. Ai thekson se normat e kujdesit shpesh funksionojnë më shumë për të disiplinuar të dobëtit sesa për të kufizuar fuqitë e mëdha.
Megjithëse nuk ka asgjë të keqe në promovimin e idealeve, problemi lind kur evropianët besojnë se bota drejtohet nga rregulla dhe që shkeljet e këtyre rregullave janë të thirrura dhe ndëshkuara rregullisht. Në fakt, ajo që ndodh është se fuqitë e mëdha ndjekin rregullat deri në momentin kur nuk është më në interesin e tyre. Ky fakt e bën që rregullat të humbasin kuptimin, duke sjellë një rend të bazuar në forcë.
Autori përfundon duke theksuar se Europa duhet të shqyrtojë se cilat instrumente fuqie ka dhe nëse ka vullnet politik për t’i përdorur ato, sepse nëse jo, do të vazhdojë të flasë për norma në një botë ku fuqia dominuese është ajo që merr vendimet. Kështu, pyetja e vërtetë për Evropën është se si mund të operojë në një rend ku fuqitë e mëdha veprojnë në bazë të interesit dhe forcës.
