Robert Habeck e ka zgjedhur karrierën e tij si i rritur: mësues. Pasi shkroi tregime për fëmijë, politikani karizmatik i të Gjelbërve, u bë ministër dhe zëvendëskancelar. Ai është njeriu që nënshkroi marrëveshjet e energjisë me Norvegjinë dhe sheikët e Katarit, të cilat e shpëtuan Gjermaninë gjatë dimrit të pushtimit rus, kur fabrikat rrezikonin të mbeteshin pa energji. Robert Habeck do t’i kthehet një profesioni të thjeshtë që i sjell gëzim.
Ish-zëvendëskancelari i Scholz njoftoi dje se po jep dorëheqjen nga vendi i tij në Parlament. Letra me 450 000 firma që i kërkonte ta mendonte edhe njëherë dorëheqjen nuk pati sukses: Politika gjermane ka humbur talentin e saj më të madh oratorik, të vetmin të aftë të prekë zemrat.
Këtë talent, gjermanët e panë sidomos pas 7 tetorit kur mbajti fjalimin e tij të famshëm, të ndjekur nga dhjetë milionë njerëz, duke shpjeguar lidhjen midis gjermanëve dhe hebrenjve dhe pse antisemitizmi ishte monstruoz. Pati edhe një moment, në muzgun e epokës së Merkelit, kur Robert Habeck mund ta kishte zëvendësuar Scholz-in – duket e pabesueshme, megjithatë në vitin 2021 të Gjelbrit ishin kokë më kokë me SPD-në dhe CDU-në, ata mund ta kishin udhëhequr Gjermaninë – por partia preferoi Annalena Baerbock, dhe ai nuk kundërshtoi.
Ai mbetet shumë i dashur, një kancelar që nuk u bë i tillë. Tani ai do ta kalojë “vitin tjetër duke bërë kërkime, duke dhënë mësim dhe duke dhënë mësim në institucione të ndryshme” jashtë vendit (në Shkollën e Politikës së Jashtme të Kopenhagenit, shumë pranë shtëpisë, por do të shkojë edhe në Berkeley).
Ai nuk dëshiron të bëhet, siç ka thënë, një “komentator cinik dhe sarkastik” ose “një fantazmë në korridore”. Sigurisht, ai do të ketë një pagë të respektueshme – nëse kemi parasysh pagat e mësuesve në Gjermani, ku mësuesit e shkollës së mesme në vitin e parë të punës fitojnë 3 000 euro neto.
Por çfarë lehtësimi është kur sheh se, përballë joshjes së pushtetit, parave dhe privilegjeve të arritshme, ka nga ata që zgjedhin arsyet e zemrës, ritmin që ata mendojnë se është më i përshtatshëm.
Si një pesëdhjetëvjeçar që ka arritur shumë, përpara se të ezaurohej plotësisht. Në politikë, Habeck ka qenë gjithmonë “realist”, domethënë një centrist, pragmatik, jo-ideologjik. Por në fund të fundit, ai ishte një idealist, një nga ata që nuk dorëzohen kurrë.
