Mund të duket një detyrë e vështirë por në të vërtetë është shumë më e thjeshtë se sa e mendojmë. Madje më e lehtë sesa t’jua shpjegojmë të rriturve.
Të kërkosh pëlqimin e tjetrit nuk është gjë tjetër veçse të respektosh mendimin apo edhe të pranosh edhe një përgjigje “JO” para se të prekësh dikë dhe të kuptojmë se trupi i tjetrit nuk na përket, qoftë edhe fëmijë. Është diçka që mësohet çdo ditë me gjeste të vogla.
Të pyesësh: “Mund të të përqafoj?” në vend që të thuash “ Jepi një të puthur tezes!”
Të thuash: “Nëse e ke siklet e të bezdis, ndjesë!”, në vend që të thuash “ Po pse bën kështu..ishte thjeshtë një shaka!”.
Dhe kjo nuk ka të bëjë me faktin se t’i vendosësh të tjerëve një barrierë kur e shohim të arsyeshme, nuk do të thotë të rrisësh fëmijë shumë të ndjeshëm apo të ftohtë emocionalisht por t’i mësosh atyre se trupi ka kufijtë e tij dhe që kanë të drejtën të vendosin vet ata se çfarë mund të bëjnë. Nga ana tjetër kjo ndihmon për t’i lënë të kuptojnë të tjerëve se dhe ata kanë të njëjtën të drejtë dhe kjo vlen për të gjithë: Që nga përqafimet në shkollë fillore deri në zbulimin e seksualitetit të tyre kur të jenë më të rritur.
Sepse respektimi i kufijve nuk është thjeshtë një fjalë e vështirë që mund të shpjegohet në moshën 15 vjeçare, ndonjëherë edhe kur kanë arritur një moshë pjekurie…gati 30 vjeç. Është diçka që mësohet që në vegjëli, çdo herë që i mësojmë fëmijëve tanë që të respektojnë kufijtë e të tjerëve dhe të atyre personale i përcjellim kështu shembullin në vetën e pare dhe në raport me të tjerët.
E nëse dikush mund të thotë: “Po në kohën tonë nuk shiheshin kështu këto gjëra!”, mund të përgjigjesh me një buzëqeshje duke shmangur kështu situata të pakëndshme dhe të respektojmë deri në fund dëshirat dhe ndjesitë e fëmijëve.
