Pas vendimit të Gjykatës së Apelit të Tiranës, e cila ndryshoi masën e sigurimit për tre të akuzuarit e vrasjes së Martin Çeços nga arrest në burg në arrest shtëpie, babai i të ndjerit shprehu emocione të forta, duke thënë se i biri ishte viktimë e një padrejtësie. Ai u shfaq i dëshpëruar dhe i zemëruar, duke theksuar se nuk do ta njohë këtë vendim dhe se do të ndjekë deri në fund ata që janë përgjegjës për vdekjen e djalit të tij.
Babai shprehu në mënyrë dramatike dëshirat e tij për hakmarrje, duke thënë se do të veprojë me çdo mjet të mundshëm për të siguruar drejtësi për djalin e tij. Ai përmendi se nuk ka frikë nga pasojat dhe se është gati të përdorë dhunën në rast se sistemi ligjor nuk e jep atë që ai konsideron të drejtën. Këto komente ngrenë shqetësime serioze për klimën e hakmarrjes dhe tensionin që mund të lindë në këtë rast.
Ngjarja e vrasjes së Martin Çeços ka shkaktuar shumë reagime në opinionin publik, dhe këto ndjenja të babait tregojnë intensitetin e dhimbjes dhe padrejtësisë që ndjen një prind kur humb një fëmijë. Vendimi i gjykatës, duke u bërë shkak i këtyre emocioneve të forta, ka ngritur pikëpyetje mbi efikasitetin e sistemit të drejtësisë në Shqipëri dhe mbi si ndihet familja e viktimës në këtë situatë.
Brenda këtij konteksti, me tensionin mes ligjit dhe ndjenjës së drejtësisë personale, replikat e babait për hakmarrje pasqyrojnë një realitet të hidhur mbi dhunën dhe ndjenjat e pasigurisë që ndihen në shoqërinë shqiptare. Çdo veprimi i tij mund të ketë pasoja të mëdha si për të, ashtu edhe për të akuzuarit, duke krijuar një situatë të pafavorshme që mund të shkaktojë më shumë dhunë dhe pakësim të besimit në sistemin e drejtësisë.
