Në një analizë të fundit, Instituti i Ekonomisë Gjermane (IW) sfidon mitin se Italia, vendi i njohur për “dolce vita”, mbështetet kryesisht në subvencionet evropiane. Sipas studimit, Italia është kontribuesi i tretë më i madh në buxhetin e Bashkimit Evropian (BE), pas Gjermanisë dhe Francës, duke ofruar më shumë sesa merr nga kjo strukturë. Kjo tregon rolin e saj si një fuqi industriale dhe eksportuese në Eurozonë.
Analistët po theksojnë një “dyshe të re të fuqishme” në Evropë, e përbërë nga kancelari gjerman Friedrich Merz dhe kryeministrja italiane Giorgia Meloni. Takimi i tyre në Romë nxori në pah përputhshmëritë midis politikave të dy vendeve, ku përfshihen reforma pro-biznes dhe ratifikimi i marrëveshjes tregtare Mercosur me Amerikën Latine, iniciativa që ndonjëherë përplaset me qëndrimete e Francës.
Marrëdhënia midis Berlinit, Parisit dhe Romës shihet si një “kompleks trekëndësh”. Presidenti francez Emmanuel Macron ende nuk e ka dhënë fjalën e tij të fundit, ndërsa mbështetësit e propozimit për eurobono po rriten, duke e parë atë si një zgjidhje për pastrimin e politikës fiskale evropiane. Si përfaqësuesja e Lartë e BE-së për Politikën e Jashtme, Kaia Kallas, ashtu edhe kreu i Bankës Qendrore Gjermane, Joachim Nagel, kanë shprehur përkrahje për këtë instrument financuar.
Dinamika e këtyre marrëdhënieve sugjeron një ekuacion kompleks pushteti në të cilin politikëbërsit e tre vendeve ende po negocirojnë. Macron ka në agjendë një takim me Melonin, ku pritet të diskutojë ide të përbashkëta për Evropën. Në këtë kontekst, eurobonot notojnë si një mundësi që fiton mbështetje gjithnjë e më të madhe, duke parë si zgjidhje rritjen e shpenzimeve për mbrojtjen dhe investimeve publike, pa rritur taksat apo borxhin.
Italia po forcon gjithashtu ndikimin e saj politik, paraqitur si partner kyç në formulimin e politikave evropiane dhe në balancimin e pushtetit mes Berlinit, Parisit dhe Romës. Kjo tregon një transformim në rolin e saj në skenën evropiane, duke ndihmuar në formësimin e politikave të përbashkëta.
