Në një ndeshje me ngjyrat e kombit shqiptar, Shqipëria arriti të shënojë një gol të rëndësishëm në Leskovc, duke shënuar një kthesë në historinë e futbollit shqiptar pas 11 vjetësh tension. Ky gol, i shënuar nga Rei Manaj, ishte më shumë se një realizim sportiv; ai përfaqësonte një rikthim të dinjitetit për shqiptarët, pas një përvoje të dhimbshme në Beograd në vitin 2014. Në atë ndeshje, kombëtarja shqiptare kishte qenë subjekt i sulmeve dhe intolerancës, duke u trajtuar si armik në vendin pretendues.
Atmosfera para ndeshjes në Leskovc ishte e mbushur me tension, siç kishte qenë edhe në vitin 2014, me shenja të urrejtjes e reagimeve raciste nga tifozët serbë. Pavarësisht kësaj, ekipi shqiptar hyri në fushë me ndjenja krenarie, duke sfiduar çdo pengesë për të ruajtur identitetin e tyre. Festimi i Manajt pas golit, kur ai formoi shqiponjën me duar, u interpretua si provokim nga serbët, por për shqiptarët ishte një simbol i shumëpritur.
Pas ndeshjes, atmosfera ishte ngazëllyese; ndonëse tifozët shqiptarë nuk ishin fizikisht në stadium, festa u përhape në çdo cep të vendit. Djemtë e kombëtares kishin arritur të rikthejnë dinjitetin dhe krenarinë pas një periudhe të gjatë pritjeje dhe shpresash të frustruara. Reagimi i serbëve, në vend të fitores, ishte i turpshëm dhe ndihmoi të theksohet, se edhe pse ata provojnë të mohojnë një të kaluar të dhimbshme, realiteti nuk mund të fshihet.
Suksesi i skuadrës shqiptare në Leskovc simbolizonte më shumë sesa tri pikë futbolli; ishte një betejë për identitetin dhe gjithçka që përfaqëson kombi shqiptar. Ekipi, siç e thekson ish-trajneri Neptun Bajko, nuk ishte vetëm një grup lojtarësh, por një përfaqësuese e identitetit të tyre, duke përçuar mesazhin se dinjiteti dhe krenaria mbeten thelbësore për ta. Në fund, kjo përballje do të mbahet mend si një moment historik në betejën për njohjen e Shqipërisë dhe Kosovës si një komb të bashkuar.
