Guaska shtëpish. Shenja rrugësh që zhduken nën pluhur. Është e gjitha gri, ndonjëherë kafe. Në Gaza nuk ka asnjë mbështetje vizuale që lë hapësirë për shpresë. Deti që përplaset në bregdetin e dëmtuar mbetet e vetmja gjë e bukur.
Është e rrallë të shohësh, edhe nga larg, atë cep të botës ku qeveria izraelite u ka ndaluar gazetarëve ndërkombëtarë për gati dy vjet.
Ndaj, imazhet ajrore që Corriere della Sera ka marrë nga fotografët në bordin e fluturimeve ushtarake jordaneze që u lejuan të hidhnin ndihma nga ajri janë të çmuara.
Këto fotografi tregojnë ndikimin e gati 90 000 ton bomba të hedhura nga forcat ushtarake të Benjamin Netanyahut gjatë 22 muajve të konfliktit – i cili filloi pas sulmit terrorist të Hamasit më 7 tetor 2023, duke vrarë 1,200 izraelitë dhe duke rrëmbyer 250 – dhe që sot ka marrë mbi 60 000 jetë palestineze.
“Gaza ime nuk ishte kështu”, – shkruan Sami Abu Omar, i lindur në Rrip 63 vjet më parë. “Kishte hotele të bukura në bregdet, restorantet tona kishin peshkun më të mirë në Mesdhe”. Është sikur po përpiqet të justifikojë veten dhe të bindë veten se toka e tij nuk është ajo që sheh në këto kartolina vdekjeje. “Këto janë imazhe skandaloze më bëjnë të ndihem i turpëruar”, vazhdon ai.
Numrat na kishin treguar tashmë për shkatërrimin dhe pabanueshmërinë e Gazës. Më shumë se 90% e shtëpive janë dëmtuar ose shkatërruar. Por t’i shohësh ato është diçka krejtësisht tjetër.
