Marrëdhënia mes mjekëve të klubit dhe futbollistëve ka ndryshuar ndjeshëm vitet e fundit. Dikur, vendimi për diagnozën, trajtimin dhe kohën e rikuperimit merrej pothuajse vetëm nga stafi mjekësor i klubit. Sot, në këtë proces hyjnë edhe agjentë, fizioterapistë personalë, përgatitës fizikë dhe mjekë të jashtëm, duke e bërë menaxhimin e dëmtimeve shumë më kompleks.
Sipas “Diario AS”, për shumë vite modeli ishte i qartë: një zë, një vendim. Mjeku i klubit kishte autoritetin kryesor në dhomat e zhveshjes dhe lojtari i besonte vendimit të tij. Figura si Alfonso del Corral përfaqësonin atë epokë, ku mjeku nuk trajtonte vetëm dëmtimin, por menaxhonte gjendjen e lojtarit në mënyrë të plotë.
Por futbolli modern e ka prishur këtë ekuilibër. Sot, futbollistët janë të rrethuar nga një strukturë më e gjerë njerëzish që ndikojnë në vendimet për shëndetin e tyre. Kjo ka sjellë më shumë opinione, por edhe më pak kontroll nga ana e klubit.
Doktori José González e përmbledh qartë situatën: “Agjentët kanë gjithnjë e më shumë pushtet mbi lojtarët.” Sipas tij, kjo ka bërë që stafi mjekësor i klubit të humbasë rolin qendror, ndërsa vendimet shpesh nuk merren më në mënyrë të unifikuar.
Problemi më i madh lind kur nuk ka koordinim mes palëve. Në raste të tilla, trajtimi mund të bëhet i fragmentuar dhe pa një drejtim të qartë, diçka shumë e rrezikshme në proceset e rikuperimit, ku çdo detaj ka rëndësi.
González pranon se ka pasur raste kur lojtarë janë operuar nga mjekë të jashtëm pa e informuar fare klubin. Ai paralajmëron gjithashtu për një mbingarkesë trajtimesh mjekësore dhe fizioterapeutike në futbollin modern.
“Sot ka një tepricë trajtimesh mjekësore dhe fizioterapie”, shpjegon ai. Sipas tij, kjo nuk ndihmon gjithmonë lojtarin, përkundrazi mund të krijojë probleme të reja. “Me kaq shumë masazhe, muskuli bëhet ‘dembel’ dhe më i prirur për dëmtime”, thekson doktori.
Një tjetër faktor i rëndësishëm është kalendari gjithnjë e më i ngjeshur. Sipas González, nuk ka më faza përgatitore si dikur dhe nuk respektohet më siç duhet cikli stërvitje-ndeshje-pushim. Kjo bën që trupi i futbollistëve të jetë vazhdimisht në kufijtë e tij.
Ky problem nuk është teorik, por prek direkt klubet më të mëdha. Real Madrid dhe Barcelona kanë pasur sezone të fundit të mbushura me dëmtime, vendime mjekësore të diskutuara dhe debate mbi mënyrën si menaxhohet shëndeti i lojtarëve.
Te Barça, një nga rastet më të përmendura është ai i Raphinha, i cili pas një dëmtimi me kombëtaren vendosi të vazhdonte rikuperimin në Brazil me një trajner personal, jashtë mbikëqyrjes direkte të klubit. Kësaj i shtohen edhe dëmtimet e lojtarëve të rëndësishëm si Gavi, Christensen, De Jong, Bernal dhe Lamine.
Edhe te Real Madrid situata ka qenë e ndërlikuar, me dëmtime të lojtarëve kyç si Thibaut Courtois, Rodrygo Goes, Éder Militão, Arda Güler dhe Mbappé. Kjo ka forcuar bindjen se problemi nuk lidhet vetëm me raste të izoluara, por me një çështje më të gjerë në futbollin modern.
Në thelb, debati është i thjeshtë: kush duhet ta ketë fjalën e fundit për trupin e futbollistit? Klubi dëshiron ta rikthejë lojtarin sa më shpejt në fushë, lojtari kërkon të mbrojë karrierën dhe shëndetin e tij, ndërsa rrethi i tij personal shton edhe më shumë zëra në vendimmarrje.
Për José González, zgjidhja është rikthimi i një strukture të qartë brenda klubit. “Klubet duhet të përfshijnë në kontrata që lojtarët të ndjekin udhëzimet e stafit mjekësor”, thotë ai.
Futbolli ka evoluar në çdo aspekt, por duket se ka humbur një element thelbësor: qartësinë se kush vendos për shëndetin e lojtarit. Dhe kur ka shumë zëra e pak autoritet të qartë, rreziku më i madh bie gjithmonë mbi vetë futbollistin.
