Rënia e bustit të Enver Hoxha në Tiranë, më 20 shkurt 1991, rezulton të ketë qenë një ngjarje e paralajmëruar më herët nga autoritetet shqiptare, sipas një dokumenti të bërë publik së fundmi.
Ministri i Brendshëm i asaj kohe, Hekuran Isai, kishte informuar Ramiz Alia dhe Adil Çarçani për një plan të një grupi studentësh që synonin rrëzimin e monumentit të Hoxhës.
Në raport theksohej gjithashtu se në fund të dhjetorit pritej një demonstratë e madhe, ku do të kërkohej mbështetje dhe financim nga jashtë për Partinë Demokratike.
Historiani Hasan Bello vlerëson se Alia dhe disa drejtues të tjerë të regjimit u angazhuan në atë që ai e quan një “lojë të dyfishtë”. Sipas tij, ata përpiqeshin të shmangnin përgjegjësinë direkte për zhvillimet e asaj periudhe, duke ia deleguar barrën strukturave të Sigurimit të Shtetit.
Bello thekson se drejtuesit e lartë kishin dijeni për mundësinë e rrëzimit të bustit të paktën tre muaj përpara ngjarjes. Ai kujton gjithashtu se, pak para 20 shkurtit 1991, nga sheshi kryesor ishin hequr edhe bustet e Stalinit dhe Leninit, si shenja të një ndryshimi të pashmangshëm politik.
Sipas tij, megjithëse oficerët e Sigurimit kishin përgatitur një raport dhe tentuan të njoftonin Alinë dhe Isain, këta të fundit nuk iu përgjigjën telefonatave. Kjo, sipas historianit, tregon një përpjekje për të ruajtur distancë nga një akt simbolik që do të shënonte fundin e një epoke.
Në analizën e tij, Bello argumenton se Alia dhe bashkëpunëtorët e tij ndodheshin nën presion të dyfishtë: nga njëra anë presioni i vendeve perëndimore për liberalizimin e sistemit, dhe nga ana tjetër presioni i brendshëm i nomenklaturës komuniste, e cila kërkonte të ruante pushtetin me çdo kusht.
