Akademiku Artan Fuga ka ofruar një analizë pas vendimit të Gjykatës Kushtetuese, ku votimi u mbyll në barazim 4 me 4 për ankimimin e Edi Ramës mbi pezullimin e Belinda Ballukut. Fuga thekson se rezultati është i pazakontë, duke e rivlerësuar në kontekstin e “theorisë së lojërave” (game theory).
Ai argumenton se probabiliteti për një rezultat të tillë është tejet i ulët, por megjithatë ndodhi. E krahasoi këtë me ndeshjet e kaluara midis Shqipërisë dhe Kinës, ku rezultatet ishin gjithmonë të barabarta, duke nënkuptuar se të gjithë palët mund të gjejnë një balancë që i kënaq. Fuga analizon se ky fenomen është prezent në shumë fusha, përfshirë politikën, ku votat shpesh ndahen në mënyrë të barabartë mes partive.
Ai sqaron gjithashtu se, megjithëse nuk ka prova se gjyqtarët kanë vepruar në koordinim, rezultati i barazimit në të dyja anët është i dukshëm dhe krijon një ekuilibër që i lejon gjyqtarët të reagohet ndaj presioneve politike. Fuga kritikon ata që thonë se gjykata nuk ka marrë një vendim, duke theksuar se duke mos vendosur për ankesën, në vetvete, krijohet një vendim.
Një nga pikat kyçe që Fuga thekson është se gjyqtarët ndodhen në një situatë të vështirë: nëse do të votonin pro ankesës së Kryeministrit, ata do të rrezikonin reformën në drejtësi; prandaj, për të arritur një barazim, ata zgjodhën të mos vendosin. Ai e përmbledh këtë si një shpaktë të “minimax game”, ku aktorët e thellojnë angazhimin e tyre në barazim për të shmangur pasojat e dëmtimit të vetes.
Në përfundim, Fuga nënvizon se ky rezultat pasqyron strategjitë dhe zgjedhjet e arsyeshme të aktorëve në këtë lojë politike, duke lënë të hapur pyetjet rreth efektit të reformave dhe të ardhmes politike në vend. Ai sugjeron se, në një perspektivë afatgjatë, politikanët nuk mund të shpresojnë për stabilitet.
