Ceremonia e hapjes së Olimpiadës 2026 pritet të shndërrohet në një nga aktet e fundit të historisë njëqindvjeçare të San Siros, stadiumit që Milani dhe Interi janë gati ta lënë pas. Sipas gazzetta dello sport, kjo mbrëmje do të jetë “topi i fundit” për tempullin e futbollit, para se të nisë kapitulli i ri i qytetit.
Në rrëfim, San Siro flet si një ikonë që e di se ditët i ka të numëruara, por pa hidhërim: nga inaugurimi në vitin 1926 me derbi dhe me princ në tribunë, deri te nata kur hap Lojërat me botën brenda shtëpisë së tij — 92 kombe dhe rreth 50 krerë shtetesh. “Ç’lidhje kam unë me borën? Unë jam mal”, thotë simbolikisht, duke kujtuar shkallët e tij si shteg malor që tifozët e ngjisin për të arritur në majë.
Mes kujtimeve, përmenden emra e skena që e kanë bërë legjendë: Nils Liedholm, i dashuruar pas sporteve të dimrit, braziliani Jair që “provoi borën” në Milano, dhe pastaj vizitat e Pelés e Maradonës, mjeshtrave të portës dhe “slalomeve” me topin. Shpirti olimpik, sipas rrëfimit, ka qenë gjithmonë aty: paqe, bashkim, respekt — vlera që San Siro thotë se i ka ndarë me pesë unazat olimpike, ashtu si me “tre unazat” e tij të futbollit.
Në fund, stadiumi i uron Milan-Cortina 2026 një mesazh të thjeshtë: bashkim dhe energji pozitive, si tingulli i Bob Marley-t që dikur kumboi brenda mureve të tij. Dhe kur të vijë momenti i fundit, ai e do ta mbyllë me dinjitet — për t’u “ringjallur” sërish në një formë të re, me të njëjtin shpirt: olimpik.
