Më 8 janar, në një qytet të Iranit, Dr. Ahmadi filloi të merrte telefonata të shumta nga kolegët e tij në repartet e urgjencës, të shqetësuar për protestat që po ndodhnin. Një numër i madh njerëzish kishin dalë në rrugë, duke u përballur me forcën e policisë, e cila përdorte armë me plumba gjysmëmetalikë. Shumë të rinj, të frikësuar nga mundësia e arrestimit, shmangnin trajtimin mjekësor, çka detyroi Ahmadin dhe gruan e tij të ofronin ndihmë jashtë sistemit spitalor.
Në fillim, ata trajtonin plagë sipërfaqësore, por situata shpejt u përkeqësua. Plagët e rebelëve filluan të ishin serioze, me arma zjarri dhe thika, duke rezultuar në një numër të lartë të viktimave, mbi 40 vetëm në qytetin e Ahmadit. Ai vendosi të krijonte një rrjet prej më shumë se 80 profesionistësh mjekësorë në të gjithë Iranin për të ndarë informacione dhe për të kuptuar përmasat e dhunës.
Të dhënat e mbledhura tregojnë se shifrat zyrtare të viktimave janë shumë të nënvlerësuara. Ndërsa qeveria e Iranit ka pranuar më shumë se 3,000 të vdekur, organizata HRANA thotë se ka verifikuar mbi 6,000. Dëshmitë nga morgjet dhe varrezat flasin për përpjekje për të fshehur përmasat reale të ngjarjeve, ku trupa janë transportuar në mënyrë të paarsyeshme dhe varrosur në mënyrë të shpejtë.
Ahmadi përshkruan përvojat si të tmerrshme, duke thënë se plagët tregojnë brutalitet të paimagjinueshëm. Dëshmitarët në varreza kanë raportuar për grumbuj të trupave dhe transport të pavlefshëm me mjete të përshtatura për fruta dhe perime, duke lënë të kuptohet se janë kryer masakra të organizuara.
Përballë një situate kaotike dhe të frikshme, Dr. Ahmadi dhe kolegët e tij përpiqen të dokumentojnë dhe raportojnë për dhunën e ushtruar ndaj protestuesve, në një përpjekje për të sjellë dritë mbi krimet që po ndodhin në Iran.
