Frank Gardner, korrespondent i sigurisë për BBC, përshkruan vitet e misionit ushtarak në Afganistan nga 2001 deri në 2021, duke theksuar përvojat dhe sfidat e natyrshme që përjetuan ushtarët dhe civilët e përfshirë. Fillimisht, pas sulmeve të 11 Shtatorit, SHBA-ja aktivizoi nenin 5 të NATO-s, me qellim që të ndihmonte në përmbysjen e Talibanëve, të cilët po strehoheshin al-Qaedës. Kjo përplasje filloi me sulme të shpejta ushtarake që çuan në humbjen e pushtetit nga Talebanët dhe ndjekjen e mbetjeve të al-Qaedës.
Gjatë viteve të para të operacionit “Libërgjatës”, relativisht nuk kishte shumë konflikte, por pas 2003-ës, fokusi amerikan kaloi në Irak. Megjithatë, situata në Afganistan kishte filluar të përkeqësohej, veçanërisht pas vitit 2006, kur Britania përforcoi praniën e saj në provincën Helmand. Betejat u bënë më të ashpra dhe forcat britanike përballeshin me një lloj lufte që ishte e papritur për ta.
Një nga frikërat më të mëdha për ushtarët ishte prania e IED-ve (dispozita eksplozive të improvizuara), të cilat ishin shpesh të fshehura dhe të vendosura me kujdes nga Talibanët në vendet kritike. Këto eksplozivë përbënin një rrezik të madh për jetën e ushtarëve, duke shkaktuar amputacione dhe trauma të tjera. Në një mjedis të tillë të rrezikshëm, ushtarët luteshin që, nëse bien në një sulm, dëmi të ishte sa më i vogël.
Pavarësisht sfidave, shumë ushtarë nga vende të ndryshme, përfshirë Britaninë, Kanadanë dhe Danimarkën, treguan guxim dhe qëndresë. Vitet e luftës gjithashtu sollen dhimbje dhe sakrifica për popullin afgan, i cili luftoi për liri.
Brian Gardner përfundon duke shprehur admirim për ata që, përkundër humbjeve të mëdha, arritën të rikuperohen dhe ndihmojnë ata që ishin në nevojë pas sulmeve të 11 Shtatorit. Ai nënvizon se përpjekjet e popullit afgan dhe të gjithë ushtarëve që morën pjesë në këtë mision duhet të njohen dhe respektohen si një pjesë kritike e historisë moderne.
