Lancimi për publikun i Fjalorit të madh të Gjuhës Shqipe më 12 janar është “përqafuar” nga të gjithë.
I konsideruar si një nga tre projektet madhore të albanologjisë, krahas Historisë së Shqiptarëve dhe Encikopedisë Shqiptare, ky fjalor synon të përfaqësojë identitetin, historinë dhe trashëgiminë tonë gjuhësore mijëvjeçare. Mirëpo, për fat të keq, një pjesë e përmbajtjes së tij ka ngritur shqetësime.
Në mënyrën se si janë përkufizuar termat “djalë” dhe “vajzë”, fjalori tregon një pabarazi të thellë dhe të paparanueshme. Termi “djalë” shoqërohet me fjalë pozitive si: “trim, i urtë, shtyllë e shtëpisë, pasardhës, shpresë”. Një figurë e ndërtuar mbi forcën, mençurinë dhe vazhdimësinë.
Ndërsa, termi “vajzë” përshkruhet me një listë të gjatë përkufizimesh të cilat mund të konsiderohen dhe si fjalë fyese. “Vajza” në këtë fjalor përshkruhet me termat: “e pashtruar, arrakate, e pamoralshme, e përdalë”.
Ky kontrast midis “djemve” dhe “vajzave” është ulëritës. Të shumta kanë qenë komentet në rrjet të cilët e kanë cilësuar si të papranueshme që një vepër e tillë zyrtare, e përgatitur nga institucioni më i larë shkencor i vendit, të legjitimojë ndarje kaq të thella morale mbi bazë gjinie.
