Në fillim të vitit 1990, qyteti i Shkodrës shënoi fillimin e një revolte të rëndësishme kundër regjimit komunist shqiptar, duke u fokusuar në rrëzimin e bustit të Stalinit, simbol i represionit. Shkodranët, të cilët deri atëherë e kishin tallur regjimin me batuta, tani filluan të organizoheshin për veprime konkrete. Data e parë e planifikuar për protestë ishte 11 janari, por për shkak të numrit të vogël të pjesëmarrësve, ajo u shty për në 14 janar.
Gjergj Livadhi, një nga organizatorët, kujton frikën dhe vendosmërinë e atyre ditëve, duke e përshkruar mobilizimin e qytetarëve si një ngjarje që përhapet me shpejtësi. Atë ditë, rreth tri mijë njerëz u grumbulluan përpara bustit të Stalinit, por protesta u zhvillua në heshtje, duke dashur të shprehnin revoltën e tyre.
Disa prej organizatorëve, përfshirë Livadhin dhe Dedë Kasnecin, u arrestuan më 13 janar. Në protestën e 14 janarit, qytetarët pritën të fliste dikush, por nuk kishte asnjë lider që t’i udhëhiqte. Kjo heshtje u kuptua si një shenjë e përkrahjes së gjerë ndaj revolucionit, por pas protestës, shumë prej protestuesve u shpërndanë, duke lënë të kuptohet se ndjenjat e rebelimit ishin të forta mes tyre.
Revolta e Shkodrës shpuri një represion të dhunshëm nga regjimi komunist, duke rezultuar në arrestimin e 630 njerëzve dhe dënime të ashpra për ata që u mblodhën. Livadhi thotë se terrori në qytet ishte i madh dhe se familjet e shumë njerëzve u arrestuan ose u internuan. Ai thekson se protesta ishte një shenjë e qartë e frymës revolucionare dhe e guximit të popullit shkodran për të sfiduar diktaturën.
Preç Zogaj, një tjetër dëshmitar i ngjarjeve, thekson se demonstrata e heshtur ishte një nga më të vecantat që Shqipëria i ka treguar botës, pasi tregon se njerëzit kishin adoptuar idenë e një ndryshimi radikal. Megjithëse regjimi përpiqej të mbulonte ngjarjet, informatat arritën të qarkullonin dhe bota filloi të merrte vesh për situatën në Shkodër.
