Besim Kelmendi, i cili u shkarkua nga pozita e ushtruesit të detyrës së Kryeprokurorit të Shtetit nga Këshilli Prokurorial i Kosovës në mbledhjen e 20 nëntorit 2025, ka ndjekur rrugën ligjore duke paditur KPK-në. Ai ka kërkuar që vendimi për shkarkimin e tij të anulohet dhe që të pezullohet zbatimi i këtij vendimi deri në zgjidhjen e çështjes në Gjykatën Supreme. Kelmendi argumenton se shkarkimi i tij është bërë pa ndjekur procedurat disiplinore të nevojshme, duke e cilësuar vendimin si një akt administrativ të papranueshëm.
Në mbledhjen e KPK-së, vendimi për shkarkimin e Kelmendit u miratua me votat e pesë anëtarëve nga dhjetë gjithsej. Takimi u përfundo me mungesën e kuorumit, pasi disa anëtarë, përfshirë Kelmendin, u larguan nga mbledhja. Kelmendi, së bashku me katër kolegët e tij, kundërshtoi propozimin për ta shkarkuar, duke e konsideruar atë si arbitrar dhe të paligjshëm. Sipas tij, rënia e kuorumit e bën çdo vendim të marrë pas mbylljes së mbledhjes të pavlefshëm.
Padia e Kelmendit thekson se vendimi për shkarkimin e tij nuk kishte bazë ligjore dhe se KPK-ja, si institucion i pavarur, nuk kishte organ të lartë për të shqyrtuar ankesat ndaj vendimeve të saj. Ai argumenton se vendimi i KPK-së është marrë në mënyrë të paligjshme, duke shpërfillur parimin e kuorumit dhe procedurat e nevojshme për një vendimmarrje të tillë.
Për Kelmendin, shkarkimi ka pasur pasoja të drejtpërdrejta mbi autoritetin dhe integritetin e tij, duke shkaktuar një dëm të konsiderueshëm që nuk mund të rregullohet pa një masë të menjëhershme prej gjykatës. Kelmendi e ndjen se vendimi për shkarkimin e tij ka potencialin për ta dëmtuar figurën e tij publike në mënyrë të pakthyeshme, duke e bërë të nevojshme ankesën e tij në gjykatë.
