Situata e paraqet një ndryshim thelbësor strukturor midis dy ligave. Superliga, e miratuar si një kompeticion i Divizionit I dhe e menaxhuar nga USL, nuk ka një limit pagash ose draft lojtësh, duke i dhënë klubeve kontroll të plotë mbi ndërtimin e skuadrave dhe duke lejuar që të gjithë lojtarët të bëhen agjentë të lirë kur kontratat e tyre skadojnë. Kjo është në kontrast me NWSL-në, e cila ka një limit të fortë pagash – i vendosur në $3.3 milion për ekip për vitin 2026 dhe që nuk pritet të arrijë $5 milion deri në vitin 2030 sipas marrëveshjes aktuale kolektive (CBA) – e cila kufizon se sa mund të ofrojnë klubet në negociatat e kontratave.
Berman, një zyrtare në NWSL, mbrojti përdorimin e limitit të pagës duke theksuar rritjen e ligës gjatë katër sezonëve të fundit. Ajo tha: “NWSL-ka ka rritur ndjeshëm limitin e pagës në katër vitet e fundit, duke e katërfishuar pothuajse në këtë kohë.” Kjo rritje e limitit të pagave është një tregues i zhvillimit të ligës dhe i angazhimit për të ofruar kushte më të mira për lojtarët.
Ekzistenca e një strukture më të ngurtë si ajo e NWSL-së, në krahasim me fleksibilitetin e Superligës, ndikon në mënyrën se si ekipet organizojnë dhe menaxhojnë resurset e tyre. Kjo ndihmon në ruajtjen e një konkurrueshmërie më të balancuar ndërkohë që përpiqet të mbajë lojtarët brenda një kuadri të qëndrueshëm financiar.
Duke parë përpara, Berman është optimiste për të ardhmen e NWSL-së dhe është e bindur se rritja e pagës do të sjellë më shumë talente në ligë dhe do të ndihmojë në forcimin e pozicionit të ligës në nivel kombëtar e ndërkombëtar. Kjo situatë pasqyron sfidat dhe mundësitë që përballen klubet në një mjedis në zhvillim e sipër, ku standalone dhe mënyrat e menaxhimit të burimeve janë të rëndësishme për suksesin afatgjatë.
